Column

Lamaarzitte

Vos heet de officier van justitie die middels een brief aan een zekere Eddy de K. liet weten dat hij zijn gevangenisstraf niet uit hoefde te zitten. Verder heeft Vos ook de detentiekaart van de Wassenaarse crimineel afgetekend, zodat deze, naar eigen zeggen, niet meer hoeft te brommen. De vorige week gearresteerde vleesfraudeur, die tegenwoordig vooral sjachert in onroerend goed, spande deze week een kort geding aan. Hij wil niet zitten. Vos was met vakantie. Op wiens kosten hij ergens in de zon ligt te bakken werd niet verteld. Diezelfde Vos schijnt tegenwoordig officieren van justitie op te leiden. Dat wordt een leuke lichting.

Zelfs de enge advocaat Spong, van wie ik had gehoopt dat hij met zijn hondje principieel bloot op de zitting zou verschijnen, was verbaasd. Je mag hopen dat men vlug ontdekt hoe de met de LPF sympathiserende Eddy aan zijn vrijbrief komt. Die krijg je niet zomaar. Daar moet je wel wat voor doen. Corruptie? Omkoping? Misschien krijgt Eddy er nog een paar jaar bij.

Maar ik vrees dat het wel losloopt. Komend voorjaar geeft hij gewoon weer een eurotonnen kostend aspergefeestje en staan allerlei tweedehands societyfiguren met de gevangenisstrafontduiker het bubbelglas te heffen. Zelfs de Utrechtse commissaris van de koningin Boele Staal zuigt op deze omstreden bijeenkomst op het boterzachte Limburgse goud. Beetje Italiaans die mengeling van maffia en overheid. Waar ze over praten? Over een van de LPF-stokpaardjes: de keiharde aanpak van de criminaliteit. Kan iemand uitzoeken of Vos ook regelmatig op dit jaarlijkse feestje rondliep? Stel dat Eddy niet hoeft te zitten. Kan dan daarna iedere crimineel op basis van de brief van Vos zijn straf ontlopen? Wat voor Eddy geldt, geldt dan toch voor iedereen?

Afgelopen donderdag prikte ik mijn wekelijkse vorkje in het Amstel Hotel. Aan het tafeltje naast mij zat een Zweed met een paar vrienden de hele avond te huilen van het lachen. Gierend vertelde hij zijn verhaal:

,,Ik zat thuis, werkloos, de telefoon gaat en een of andere Hollander belde met de vraag of ik werk zocht. Ik dacht dat ik gewoon door een oud studievriendje, een dronken jaarclubgenoot, in de maling werd genomen. Ik had een lollige bui, zelf ook een klein slokje op en dacht: ik doe humor terug. Dus ik zei: `Als basis wil ik anderhalf miljoen euro, maar dat moet je zien als bodem van de pizza.’ Was goed! Daarop wilde ik nog een bonus voor datzelfde bedrag en dit douceurtje moest kunnen oplopen tot 3,75 miljoen euro. Was ook goed. Toen vroeg ik al schertsend

1 miljoen opties en 250.000 aandelen. Waarde: 4,8 miljoen euro! Was geen punt. En ik zei dat ik bij eventueel ontslag twee jaarsalarissen mee wilde. Geen enkel probleem. `En benoem me maar in het Circustheater. Leuke naam!’ Uitgelachen vroeg ik aan mijn studievriend hoe het thuis was? Bleek het die jaargenoot niet te zijn. Ik had een zekere Henny de Ruiter, president-commissaris van een noodlijdende Nederlandse kruidenier, aan de lijn. Zat in de shit. Onder zijn toezicht had een complete directie zitten tukken en ze waren in zowel Argentinië als de Verenigde Staten simpel genaaid. Klein miljardje. Dus ik vroeg nog wanneer hij af ging treden, logische stap, lijkt mij. Maar dat was een domme vraag. De ijdele kwast zit genageld aan het fluweel, wilde mij serieus hebben en die bedragen waren echt. De demente lieverd doet dezelfde commissarisklusjes bij Wolters Kluwer, Aegon, Heineken en Koninklijke Olie. Dus ik heb het baantje aanvaard.”

Gierend van de pret vroeg hij om de wijnkaart en bestelde een Margaux 1988, Latour 1986, Palmer 1989 en een Petrus 1982.

,,Maar die flessen zijn achttienduizend euro per stuk”, fluisterden zijn vrienden.

,,De kruidenier dokt man, staat ook in de voorwaarden, geen boterhammentrommel mee!” gierde de Zweed.

,,Maar je moet toch nog rijden?”

,,Nee, ik woon hier!”

,,Maar wij moeten wel rijden!”

,,Geen punt. Ten eerste is de pakkans klein en als je pech hebt moet je gewoon justitie in Amersfoort bellen.”

,,En dan?”

,,Vragen naar Vos. Die schrijft wel een briefje.”