Fuck the American system

Maartje Duin woont in Los Angeles en schrijft een tweewekelijkse column over leven in Hollywood.

Waarom rijden zoveel mensen hier in limousines rond? Gisteravond kreeg ik opeens antwoord op die vraag.

Meteen na aankomst in LA kocht ik een auto. In de stad waar wandelen een doodzonde is en het openbaar vervoer een lachertje, is dat een eerste levensbehoefte. Minstens zo belangrijk is het onder de knie krijgen van de parkeerregels. Die vormen bij elkaar een stukje onvervalste plaatselijke folklore.

Het begint met de kleur van de stoeprand. Rood betekent niet parkeren. Wit: alleen laden en lossen van passagiers. Geel: passagiers én vracht mogen worden in- of uitgeladen. Blauw: idem, maar dan voor invaliden. Een groene streep staat voor een uur parkeren – tenzij de parkeermeter leeg is of borden anders aangeven.

Die borden zijn van cruciaal belang. Neem de straat waarin ik woon. Aan de ene kant is een witte zone, waarin, zo geeft een eerste bord aan, maximaal vijf minuten mag worden geladen en gelost. Twintig meter verderop mag je twee uur parkeren, zegt een tweede bord. Behalve op woensdagochtend van 7.30 uur tot 11.OO uur, dreigt een derde bord, dan wordt de straat geveegd. Aan de overkant mag je volgens een vierde bord de hele dag parkeren, vrijdagen van 12 tot 3 uur uitgezonderd, en uiteraard niet langs rode stukken stoeprand. Vorige week was er een vijfde bord geplaatst: van 5 uur 's ochtends tot 6 uur 's avonds mocht er niet worden geparkeerd, omdat een televisieploeg voor onze deur aan het opnemen was.

Let vervolgens op dat je neus de goede kant op wijst, dat je niet meer dan 18 inches van de stoep afstaat, en je wielen op een heuvel zo gedraaid staan, dat je niet naar beneden kunt rollen. Een bon riskeer je ook door binnen een straal van 15 voet van een brandblusser te parkeren, binnen 7 voet van een spoorlijn, of 3 voet van een opgang voor invaliden.

In een buurt met parkeervergunningen ligt het allemaal net een slagje ingewikkelder. Hoe werkt dat? Als béétje gezonde Nederlander denk je: `Fuck the American system. Ik bepaal zelf wel waar ik parkeer.' Of: `Kom kom, zo'n vaart zal dat niet lopen met die bekeuringen.'

Fout. Het parkeerbeheer is in Los Angeles een goed geoliede machine, die inkomsten genereert voor de op zijn gat liggende staatseconomie. De parkeerwachten een bende struikrovers die op elk moment van de dag, ja zelfs in het holst van de nacht, uit de bosjes kunnen springen, stopwatch in de hand. Vijf minuten te laat bij je auto en ze hebben je. Tien minuten te laat op Sunset Boulevard en je auto is weggesleept. Gegarandeerd.

Zo telde ik na 3 maanden mijn bonnetjes bij elkaar op. Totale schade: 400 dollar.

Gebroken en berooid door je eigen hardleersheid bereik je een nieuw stadium. Met ijzeren discipline volg je elk regeltje op, en verdomd: op een dag vier je je eerste boetevrije maand. Hoera, denk je, `I'm fucking the American system'. Aan jou zullen ze geen cent meer verdienen.

Maar wat gebeurt er een paar maanden later? Keer op keer borden lezen, eindeloos rondjes rijden, parkeren, uitstappen om te zien of je achterwiel niet nét over die rode stoeprand heen komt, weer instappen op zoek naar een nieuwe parkeerplaats, is doodvermoeiend. Zeker tijdens een avondje uit. De industrie van valet parking speelt daar handig op in. Elk zichzelf respecterend restaurant heeft vijf man in smoking voor de deur staan. Zij nemen die moeite met liefde van je over. Service charge varieert van $ 2,50 bij de sushibar om de hoek tot $ 25 op de Sunset Strip. Exclusief 20% fooi.

Ach, dacht ik gisteravond na een kwartier vruchteloos rondrijden in West Hollywood, fuck the American system. Als ik me voor één avondje aan hun wurggreep kan ontworstelen, is me dat wel 15 dollar waard. Terwijl ik afrekende, daagde ver, ver weg het besef dat hier iemand anders werd gefuckt.

En opeens keek ik met heel andere ogen naar de mensen die links en rechts voorbij zoefden in hun limo's met chauffeur. Aartsluie patjepeeërs? Welnee. Net zulke mensen als ik – die net even beter begrepen hebben hoe je dat aanpakt, fucking the American system.