De vader en zijn nieuwe draagzak

Van mij mogen mijn vrienden best seks hebben. Het is alleen het resultaat daarvan waar ik moeite mee heb.

Nu wil ik niet zeggen dat ik een hékel heb aan kleine kinderen. Integendeel, ik vind kleine kinderen vaak best leuk, voor een paar uur – you can have too much of a good thing, tenslotte. Nee, het is wat kinderen met hun ouders doen waar ik bezwaar tegen heb.

Vanaf het moment dat de kleine op het toneel verschijnt, komt er geen zinnig woord meer uit. Op een mailtje met de simpele vraag, hoe gaat het, krijg je een stortval van anecdotes over de aanbiddelijke kreetjes en gilletjes die de spruit vandaag weer heeft geslaakt, lief hè, en ja, dat betekent vast dat hij/zij heel muzikaal/artistiek/hoogbegaafd is. Nee, zeg je, ik bedoel, hoe gaat het met jóu? Nog leuke films gezien, boeken gelezen? Binnen een kwartier heb je antwoord, een uitgebreide verhandeling over eitjes en hormonen, dingen die je helemaal niet wil weten. En wanneer je mailbox weer eens verstopt zit omdat er blijkbaar een enorm bestand gedownload moet worden, weet je: dertig foto's van het zoveelste rozige schepseltje. Nu wil ik niet zeggen dat ik een hékel heb aan babyfoto's. Maar, laten we eerlijk zijn, als je er één gezien hebt, ken je ze allemaal, nietwaar?

Waarom veronderstellen deze ouders eigenlijk dat ik zo'n grenzeloze belangstelling kan opbrengen voor hun – inderdaad vaak schattige – kroost? Ik peins er toch ook niet over om mijn kennissen of lezers te vermoeien met ontroerende verhaaltjes over mijn – ook heel schattige – katten? Dat is niet te vergelijken! roepen nu in koor alle lezende ouders uit. Maar dat is het wel. Het gaat om het simpele besef dat niet alle aspecten of details van je eigen leven eindeloos fascinerend zijn voor anderen. Dat besef, voorheen meestal goed ontwikkeld aanwezig bij mijn vrienden, blijkt na de eerste baby op schrikbarende wijze te atrofiëren.

Dit uit zich in een soort blikvernauwing waarbij alleen datgene wat zich in de directe omgeving bevindt nog waarneembaar is. Intelligente, hoogopgeleide vrouwen, met wie je het vroeger nog eens kon hebben over de dingen die ertoe doen – literatuur, politiek, filosofie, schoenen, waar je de beste mozzarella haalt – raken nu niet uitgepraat over zuivelhapje met fruit. In de allerergste gevallen krijgen ze last van een onverdraagzaam soort bekeringsdrang, en menen ze je ervan te moeten overtuigen dat jij, ja, echt hoor, binnenkort vast ook nog wel, want je weet niet wat je mist en wacht maar tot de hormonen toeslaan.

Onomkeerbaar is het geloof ik niet; na een paar jaar, en zeker als de schatjes naar school gaan, trekt het meestal weer aan, hoewel niet in alle gevallen. Maar ondertussen moet ik toch een zekere verschraling van mijn sociale leven constateren. Met de jonge ouders naar de film, laat staan eens een keertje helemaal tot twaalf uur 's nachts uitgaan, is er niet meer bij. Maar ja, ze wonen inmiddels dan ook allemaal in Leidsche Rijn of zoiets.

Alsof dit allemaal nog niet vermoeiend genoeg is, staan nu opeens de kranten en bladen vol met verhalen over actief vaderende mannen – de nieuwste hype!! Want actieve betrokken vaders, die had je vroeger nog niet. Deels, kan ik u verklappen, bestaat deze nieuwe trend bij gratie van het feit dat de pappa's in kwestie allemaal journalist zijn, die dús onmiddellijk een boek schrijven over hun belangwekkende ervaringen, dat dús ook overal wordt besproken. Maar aan de andere kant bespeur ik een oprechte gretigheid om het verschijnsel te interpreteren als een teken van geslaagde emancipatie.

Is het dat? Wat moeten we eigenlijk denken van mannen die zich erop laten voorstaan dat ze zich met hun kinderen bemoeien – alsof ze iets bijzonders doen? En er ondertussen niet over peinzen om eens wat minder te gaan werken? `Ikvaders', noemde Arjen Fortuin ze in deze bijlage, naar de gelijknamige discussiewebsite. Daarop kunnen de zo goedbedoelende jonge vaders hun hart luchten over alle tegenwerking waar ze mee worden geconfronteerd: de zwangerschapscursus, pastelkleurige babykleertjes, luiers. En vrouwen, natuurlijk. Want die geven de mannen niet genoeg `ruimte' om het `op hun eigen manier' te doen. En bovendien gedragen ze zich niet eens vrouwelijk meer! Waarom zou je als man dan nog je best doen?

Het is de nieuwste variant op de onderhandelingshuishouding: ik heb vandaag de luiers verschoond, dus trek jij nou eens dat leuke jurkje aan en kom even gezellig bij me zitten. Vaderschap is sexy, denken deze mannen. Zo lezen we ook in de Volkskrant dat je als man maar in de kroeg een vrouw hoeft te vertellen dat je vriendin het jammer genoeg heeft uitgemaakt, want zij wilde carrière maken en jij wilde kinderen, en: ,,gegarandeerd neuken!'' U begrijpt, een slechtere openingszin lijkt me nauwelijks denkbaar, al sluit ik niet uit dat sommige vrouwen daar anders over denken. Maar het wordt ondertussen wel duidelijk ongeveer hoe geëmancipeerd deze nieuwe `actief vaderende' mannen zijn: zoals mannen van sommige Papoeastammen peniskokers ombinden, zo lopen de jonge Nederlandse vaders met hun babydraagzakken voor hun buik.