Verhalenrijkdom

In pelgrimskerken hangen ze vaak met honderden tegelijk: ex-voto's. Plaatjes, gespijkerd onder de heiligenbeelden die mensen van hun specifieke kwalen hebben verlost. De voetjes, armpjes en organen van zilver zijn een inventaris van dankbaarheid, het cv van de wonderdoenende heilige.

De jonge Duitse edelsmid Henriette Schuster liet zich voor haar nieuwste werk inspireren door deze religieuze traditie. Voor In Goed Gezelschap maakte ze een jaar lang elke dag een medaillon. Op de ovalen schijfjes graveerde ze afbeeldingen die een afspiegeling zijn van haar bezigheden gedurende die 365 dagen. Het is minutieus ambachtswerk vergelijkbaar met de borstmedaillons van historische gilden. Soms zijn het afspiegelingen van een stemming, weergegeven met elegante lijnenpatronen. Maar er zitten ook plaatjes bij van een wagentje met steenkolen, een rol perkament en een kikker. Huishoudelijke attributen zijn in de meerderheid. Een glaasje wijn, een kaars, een naald en draad. Kleine, alledaagse dingen om dankbaar voor te zijn.

Opgehangen aan de wand van Galerie Ra laten de symbolen zich lezen als een stripachtig dagboek. Het zijn losse aantekeningen die zich van links naar rechts en van onder naar boven laten lezen en steeds een ander verhaal vertellen. Zo bezien refereren Schusters ovaaltjes ook aan de hiërogliefen uit het antieke Egypte. Als een muur vol cartouches leggen de tekens de geschiedenis vast, ook al gaat hij deze keer niet over veldtochten en goddelijke farao's maar de dagelijkse beslommeringen van een 21ste eeuwse mens.

Net zo beeldend als Schusters werk is dat van haar mede-exposant Karin Herwegh. Op haar eenvoudige ringen van goud en zilver vertelt een volk van kleine mannetjes hun niet altijd begrijpelijk, maar wel tot de verbeelding sprekende verhaal. Het zijn thema's ontleend aan oude culturen maar ook gebeurtenissen uit Herweghs eigen leven. Zo liggen de poppetjes soms met z'n tweeën in een bootje, wat net zo goed een verwijzing kan zijn naar de Ark van Noach als naar een zomers dagje roeien. Er zijn mannetjes in sarcofagen en mannetjes knielend voor een altaar. En opvallend vaak zitten de lilliputters gevangen in robot-achtige machines. Alleen hun ogen zijn te zien door een luikje in de machine die hen heeft opgeslokt.

Herwegh ontwerpt haar sieraden op papier, maar in de vertaling naar het driedimensionale worden de vormen vergaand geabstraheerd. Daardoor hebben de figuurtjes iets van miniatuur-Botero's: uitdrukkingsloos, bol en onbeweeglijk. Ook associaties met het archetypische Zimbabwaanse beeldhouwwerk in zeepsteen dringen zich op.

Het werk van de twee exposanten is op het eerste gezicht uitermate simpel en weinig experimenteel. De materiaalkeuze is traditioneel en de vormgeving minimalistisch strak. De werken zijn wat ze zijn, hangers en ringen. Maar wie wat langer kijkt, ontdekt een enorme verhalenrijkdom.

In Goed Gezelschap: t/m 24 september in Galerie Ra, Vijzelstraat 80, Amsterdam. Di-za 12-18u.