The Hiss

,,Somebody please...listen to me', vraagt zanger Adrian Barrera van de nieuwe Amerikaanse groep The Hiss, in een van zijn liedjes. Dat moet geen probleem zijn in dit tijdperk van groeiende interesse in Stooges-achtige garagerock. The Hiss, uit Georgia, maakt het soort muziek dat veel mensen, die al luisteren naar The Kings Of Leon maar de nieuwe cd van Black Rebel Motorcycle Club te doorsnee vinden, wel willen horen.

Want The Hiss giert, gromt en dramt. Ieder liedje op het debuut Panic Movement (vernoemd naar een obscure kunst-stroming in de jaren '60) kent zijn eigen charme. Van de rauwe, Stooges/Sonic Youth-achtige opener, tot het meteen al klassieke Back On The Radio en het smekende Listen To Me - je hoort het slijpen, schaven en verfijnen er aan af. Dit zijn nummers met een historie in de bars en clubs van het Amerikaanse Zuiden. Het lijzige van de Zuidelijke spraak, de `drawl', zit in zowel de zang van Barrera als in het tempo van de nummers. The Hiss gebruikt de psychedelische gitaarsuizingen die BRMC op de nieuwe plaat vergeten was, en doet soms schaamteloos sentimenteel. Net als The Strokes torst deze band het gewicht van het verleden met de draagkracht van mannen in de bloei van hun leven. Raar dat deze cd nog niet officieel in Nederland te koop is. Daarvoor moet men naar een goede import-zaak.

The Hiss. Panic Movement (LOOG 9865400)