Graat in je keel

Ik ging met een meisje uit eten. We aten vis, zo'n vette zeebaars. Het was heel gezellig, totdat het meisje ineens verschrikt opkeek.

Haar hoofd werd helemaal rood. Ze riep: ,,Ik heb een graat in mijn keel!'' Ze probeerde de graat weg te slikken, maar het lukte niet.

,,Je moet brood eten'', commandeerde ik en schoof het broodmandje naar haar toe. Het meisje stopte het ene na het andere sneetje in haar mond. Maar toen het mandje leeg was, zat de graat er nog. Ik kon hem zelfs zien. Hij was groot, wit en dik, zoals je van een zeebaars zou verwachten.

Iemand in het restaurant zei dat we naar de eerste hulp moesten, omdat zo'n graat in je keel gevaarlijk kan zijn. We betaalden de rekening en fietsten razendsnel naar het ziekenhuis. In de wachtruimte zaten allemaal jongens met een blauw oog of een gebroken arm en verdwaasde meisjes die een verkeerde xtc-pil hadden geslikt. Het zag ernaar uit dat we pas diep in de nacht aan de beurt zouden zijn. Daar hadden we nu echt geen zin in. Het meisje was gelukkig wat gekalmeerd en wilde naar huis.

Maar de graat bleef een beetje pijn doen. En daarom besloot ik hem er thuis zelf uit te trekken. Ik scheen met een zaklantaarn in de keel van het meisje en probeerde met een pincet bij de graat te komen, als een echte dokter. Maar ik kon er niet bij, want hij zat veel te diep. Uit wanhoop besloten we te gaan slapen. ,,Stilliggen, dan gebeurt er niets'', zei ik tegen het meisje, dat al gauw vredig snurkte – zo moe was ze van alle opwinding.

De volgende dag zat de graat er nog altijd. We belden de dokter, die zei: ,,Oh, een graat in je keel. Dat gaat vanzelf over hoor. Denk er maar niet aan, dan merk je er niets van.''

Die middag gingen we bij een vriend op bezoek. Het meisje vertelde hem wat er gebeurd was. Ook hij keek in haar keel. ,,Wat een joekel'', zei hij vol ontzag. Ik keek mee en zag dat de graat groter was geworden. Het meisje kreeg het ineens weer benauwd. ,,Ik krijg geen adem meer'', zei ze met grote ogen.

,,We moeten naar het ziekenhuis'', riep ik kordaat en rende met het meisje naar buiten. Op de fiets bleef ze maar doorslikken, maar de graat verdween niet. Nee, hij werd alleen maar nog groter en dikker.

Bij de eerste hulp zaten nu nog maar drie mensen. Toen we aan de beurt waren, moest het meisje ineens heel hard slikken alsof ze een tennisbal in haar keel had. ,,Ik heb het gevoel dat hij weg is'', zei ze.

De dokter kwam binnen. ,,Wat is er aan de hand?'' vroeg hij vriendelijk.

,,Een graat'', zei het meisje, ,,ik had een graat in mijn keel.''

De dokter pakte zijn lampje en keek in haar mond. ,,Ik zie niets'', zei hij.

,,Maar hij zat er heus'', zei het meisje en ze wees op mij. ,,Hij kan het bevestigen.'' Dat deed ik natuurlijk en de dokter geloofde ons.

,,Zo gaat het wel vaker, met een graat'', zei hij. ,,Niets aan de hand.''

Ik kreeg ineens ontzettende honger van alle stress en stelde het meisje voor naar een restaurant te gaan. Om een biefstuk met frites te eten, natuurlijk.