Amusant

Met de Nederlandse tennissers vermaak ik me de laatste tijd een stuk beter dan met de Nederlandse voetballers. Hoe zou dat komen?

De afgelopen week was het 's avonds op RTL 5 een va-et-vient van tennissers: Krajicek, Verkerk, Schalken, Sluiter en de vaste gasten Siemerink en Eltingh. Hoewel er in New York door de regen nauwelijks gespeeld kon worden, bleven de uitzendingen onderhoudend. Er werd noodzakelijkerwijs veel geouwehoerd, maar op een prettige, amusante manier.

Een enkele keer werden ze al te serieus, maar dat zien we door de vingers, zoals dat racketkrommende praatje van Raemon Sluiter vanuit New York, waarin hij in zijn platte Rotterdams plechtig de geruchten tegensprak dat hij met Martin Verkerk een homoseksuele verhouding zou hebben ze hadden in angst wel eens elkaars hand in een vliegtuig vastgehouden, en Martin was ook verder `een prima gozer', maar `geen aantrekkelijke man'. Het viel nog mee dat Raemon niet met een foto van zijn nieuwste meisje begon te zwaaien.

Wat me aan die tennissers zo bevalt en ik zeg dit, denk erom, zonder enige homoseksuele bijbedoeling is de combinatie van ernst en luchtigheid waarmee ze hun sport benaderen. Het is alsof je bij hen in de kleedkamer zit. Er is altijd ruimte voor een grap of een onderling plagerijtje.

Vergelijk dat eens met de houding van onze voetbalprofs.

Gisteren zag ik even Edgar Davids in een programma voorbijflitsen, en het klonk weer als vanouds ongrammaticaal, verongelijkt en rancuneus. De media en het publiek waren vooral tegen hem, Patje en Clarence, daar kwam het op neer.

Waarom men tegen hem, Patje, Clarence en een handvol anderen is, dat scheen nog altijd niet tot hem doorgedrongen te zijn. Bijvoorbeeld dat het wel eens aan de eigenwaan en zelfingenomenheid zou kunnen liggen waarmee deze vorstelijk betaalde jongens door het sportleven stappen. Ze bedrijven een teamsport, maar ze handelen als over het paard getilde egoisten.

Altijd klagen, zeuren en achterbakse oorlogjes met ploeggenoten en journalisten uitvechten. Dat Davids, na zijn scheldpartij destijds in Engeland tegen coach Hiddink, volledig gerehabiliteerd is, is misschien wel de grootste fout die de afgelopen jaren rond het Nederlands elftal gemaakt is.

Hoeveel Nederlanders zouden deze week urenlang naar een tv-programma hebben willen kijken waarin Davids, Kluivert en Frank de Boer de chagrijnige hoofdgast waren? Het is een wel érg retorische vraag, ik geef het toe.

Nee, geef ons maar Sjeng.

Die klaagt ook veel, maar vooral over zichzelf. Wat Edgar te veel heeft, heeft Sjeng te weinig: eigendunk. Maar het andere verschil is dat Sjeng wél wint als het van hem verwacht mag worden, ook van Duitsers. Zoals hij Schüttler vannacht doodkalm over de knie legde, dat heb ik zelfs Cruijff en Van Hanegem niet zien doen.

Maar dat hij ooit een grandslamtoernooi kan winnen, zoals de tennisanalytici in de studio ons willen doen geloven, wil er bij mij niet in. Een groot kampioen heeft lef nodig, hij moet iets van Edgar Davids hebben, zonder Edgar Davids te zijn.