Zingen

Aan de brug tussen de Oude Doelenstraat en de Oude Hoogstraat, dicht bij de warme buurt van Amsterdam, liggen twee coffeeshops. De ene heet Extase en de andere de Sensi Museum Coffeeshop. Daartussen krioelt het dag en nacht van de junks, dealers en toeristen.

Toen ik er een dezer dagen langskwam, vond er voor de Sensi juist een arrestatie plaats. Althans, een gehelmde motoragent probeerde een jonge, blonde man in de boeien te slaan. Maar de man wilde niet. Hij riep in goed Nederlands: ,,Wil jij soms de officier van justitie uithangen?''

Vervolgens trok hij de agent de coffeeshop binnen. Daar slaagde de agent er al worstelend in de man provisorisch aan de bar vast te klinken, waarna hij groot alarm sloeg.

Binnen tien minuten stonden er bij de brug twee politieauto's met vier agenten, drie agenten op de fiets en een op de motor. Een hele eer voor de blonde man die zich licht verbijsterd liet wegvoeren.

Terwijl dit allemaal gebeurde, zat enkele meters verderop, midden op de brug, een kleine donkere man op een versleten gitaar te spelen en te zingen. Hij droeg een leren petje met een zilverkleurige knop op zijn vrolijke hoofd en hij lachte tussen de refreinen met een mond waarin menige tand ontbrak.

Viel er zoveel te lachen? Jazeker, voor hém wel.

Om hem heen stonden zes Engelsen, forse mannen van in de veertig met royale tatoeages op de gespierde armen. Zij bleken, zoals zoveel Engelsen, uitstekend te kunnen zingen en hadden besloten de kleine zanger vocaal te ondersteunen. Zo onstond er een klein, boeiend concert met klassieke popliedjes.

De heren waren uiterst tekstvast en voelden precies aan waar ze de zanger konden aanvullen.

,,Saturday night at the movies'', hief de zanger aan, ,,who cares what pictures you see?'' Waarna de Engelsen unisono invielen: ,,When you're huggin' with your baby at the last row in the balcony.''

Een zangtechnisch hoogtepunt bereikten de mannen in Under the boardwalk, een ander liedje van The Drifters. Daar begint de zanger met: ,,Under the boardwalk, down by the sea, yeah, on a blanket with my baby, that's where I'll be.''

Als we het schrijnende verlangen van deze regels hebben verwerkt, hoort het koortje in te vallen met de uitroep: ,,Under the boardwalk!'' Waarop de zanger terugroept: ,,Out of the sun!'' En het koor weer: ,,Under the boardwalk!'' De zanger mag deze strofe afronden: ,,We'll havin' some fun!''

Het klonk allemaal alsof de mannen en de kleine zanger het urenlang onder het toeziend oog van The Drifters zelf hadden ingestudeerd. Hun speelplezier kreeg ook vat op de voorbijgangers die blij verrast bleven staan en voorzichtig begonnen mee te neuriën.

Onder hen was een donkerharige vrouw van in de vijftig. Ze stond achter een invalidenkarretje waarin een man (de hare?) lag te slapen. Hij leek in coma verzonken, het bleke hoofd met de gesloten ogen op een kussentje. Nog nooit had ik een levende zó dood gezien.

De vrouw lachte vrolijk naar de zangers. Ze genoot.

Op de meest onverwachte momenten kun je in Amsterdam behoorlijk gelukkig zijn.