Het bankiertje met de zwavelstokjes

De commissarissen van ING vinden dat het bestuur van het bank- en verzekeringsconcern wordt onderbetaald. Daarom gaan de salarissen de komende jaren fors omhoog, volgend jaar al zeker met 15 procent.

Toch eindigt bestuursvoorzitter Ewald Kist van ING deze week op plaats 27 in de ranglijst van best betaalde topmannen ter wereld, exclusief de VS. Op de ladder van het Amerikaanse magazine Forbes staat Kist met circa 2 miljoen dollar over 2002 hoger dan de topmannen van de Franse bankreus BNP Paribas, het Britse Lloyds TSB of het Spaanse BBVA.

Rara, hoe kan dat?

Allereerst speelt de gevoelstemperatuur een rol. Kist verdient weinig: slechts 1/70 van de voorzitter van de Amerikaanse beurs. En Kist verdient veel: zeg 200 maal zoveel als een bijstandsmoeder.

Belangijker zijn definitieverschillen. De ING-commissarissen, waaronder de PvdA-coryfeeën Wim Kok en Johan Stekelenburg, gaan uit van de vaste salarissen en resultaatafhankelijke beloningen. Die `bleven achter' volgens een studie die ING door een onafhankelijk bureau had laten uitvoeren. Het rapport is tot op de dag van vandaag geheim.

Bij de inventarisatie van Forbes wordt een ruimere definitie van beloning gehanteerd en zijn de verschillen onderling zichtbaar en gekwantificeerd. De pensioenlasten, aandelenbeloningen, optiebeloningen en verzilverde opties tellen nu ook mee.

Laten nu net de aandelenopties voor grote uitslagen bij ING zorgen. Met zijn basissalaris van 0,7 miljoen euro mag Kist in Europa en Azië een modderfiguur slaan, de optiewinsten maken veel goed. De afgelopen drie jaar toucheerde de topman van ING ieder jaar meer dan 1 miljoen euro winst op zijn aandelenopties.

Tot voor kort bezaten de leden van de raad van bestuur van ING, de Amerikaan Fred Hubbell uitgezonderd, nul aandelen ING. Telkens als een bestuurder de afgelopen jaren zijn recht om een aandeel ING te kopen uitoefende, werd het pas verworven aandeel meteen verkocht. Deze cash-mentaliteit is bij sommige Nederlandse bedrijven verboden.

De aandeelhouders van ING mogen niet meestemmen over de beloning van het bestuur. Die beloning gaat nu bovengemiddeld groeien. Hetzelfde bestuur heeft zich de afgelopen jaren niet betrokken getoond als het om de aandelen van ING gaat.

Divergerende belangen tussen aandeelhouder en bedrijfsleiding zijn een bekend risico in de kapitalistische wereld. Aandeelhouders moeten er altijd al voor waken dat hun belangen goed worden gediend door de ingehuurde managers. Voor hen is er bij ING alle reden om extra op hun qui-vive te zijn.