De Haagse duinen `stinken'

Ten noorden van Scheveningen ligt een in vele opzichten bijzonder bestuurlijk en staatsrechtelijk gebied: de duinen. Niemand weet wie, waarover en in welk deel van het gebied de verantwoordelijke en democratische overheid is of vertegenwoordigt. Hierop aangesproken wijzen de diverse overheden naar elkaar, maar geven wel duidelijk aan zelf niet verantwoordelijk te zijn.

Wie de feitelijke macht uitoefent is voor iedereen wel meer dan duidelijk. Een uit de Koude Oorlog stammende radarkoepel en een watertoren als een middeleeuwse donjon, laten er geen twijfel over bestaan dat militairen en waterwinners het hier voor het zeggen hebben. Voor de inwoners van de Randstad is het ongenaakbaar, gewone burgers worden hier niet toegelaten. Waarom niet? Geen mens die het kan of wil zeggen. Wethouders en gedeputeerden al helemaal niet.

Sedert 1934(!) tracht de provincie Zuid-Holland (zonder succes) een fietspad over de Vlakte van Waalsdorp te realiseren. Ambtenaren op het gemeentehuis van Den Haag blijken niet te weten dat het Oostduinpark een deel van het Haagse grondgebied uitmaakt.

In de `defensieduinen' patrouilleert regelmatig de marechaussee, de `waterleidingduinen' worden bewaakt door, de enige in Nederland met vuurwapens en volledige opsporingsbevoegdheid uitgeruste, particuliere bewakingsdienst van het waterwinbedrijf. Dit heeft geleid tot wonderlijke confrontaties evenals wonderlijk snelle afhandeling door de justitiële machinerie.

Je wordt als burger voor de gek gehouden, maar door wie? Alle politieke partijen in de raad en staten doen hun best zo goed mogelijk te voldoen aan het beeld dat Gerard van Westerloo in zijn boek Niet spreken met de bestuurder van hen heeft geschetst.

Wethouder Verkerk (o.a. Economische Zaken), president-commissaris van het waterwinbedrijf reageert bijvoorbeeld niet als hem wordt gevraagd op grond waarvan het waterwingebied hermetisch gesloten is en blijft. Daar is nimmer openbaar onderzoek naar verricht. Zijn collega Stolte (o.a. Scheveningen), voorzitter van het bestuurlijk overleg duinen, pretendeert niets te weten van allerlei bouwactiviteiten aan en bij de Alexanderkazerne, waar het Internationaal Strafhof zou moeten komen. Allemaal varianten op het bekende kinderspelletje `Iemand is hem, niemand is hem'.

Het waterwinbedrijf heeft ook het meest `actiebereide' deel van de natuur en milieubeweging `kaltgestellt' door een `natuurbedrijf' te beginnen en zijn bedrijf zelf uit te roepen tot `Internationaal Natuurgebied van bijzondere Klasse'. Dat het gebied in vrijwel geen overzicht van natuurgebieden in Nederland te vinden is, mag de pret niet drukken. Het ministerie dat het natuurbeleid in goede banen moet leiden (LNV) vindt het allemaal best zo. Waar je eerst niet mocht komen vanwege het belang van 1,2 miljoen mensen in de Randstad, die voor hun drinkwater afhankelijk zijn van de Haagse duinen, mag je er nog steeds niet komen wegens mogelijke verstoring van een of andere `duinpiepfluiter'. Het enige wat het voor de randstedeling heeft opgeleverd is een beeldje van de `antropofoob' Victor Westhoff in Meijendel.

Om met Shakespeare te zeggen: ,,There is something rotten in the state of dunes''. Daar iets willen voor gewone mensen is niet alleen `trekken aan een dood paard', de stank van bestuurlijke rotting en verderf, beneemt je de adem. We moeten op zoek naar een goede arts die deze stinkende wond grondig zuivert, zodat genezing eindelijk kan plaatsvinden.

Johan Prins is oud-planoloog.