`De film geeft geen totaalbeeld van het politieke bedrijf zoals mij was toegezegd door de maker', Frans Weisglas

,,Zure oprispingen'' kreeg je er van, Frans, van een camera die het doen en laten – vooral het laten – vastlegde van jou en je medeparlementariërs. Kijk je wel genoeg in de spiegel?

In de documentaire van René Roelofs komen zuchtende, vloekende, klagende, zeurende parlementariërs voor. Tirannen, domkoppen en leugenaars. Net mensen. Wat had je gewild, Frans? Dat René ons in drie delen – de ellenlange trilogieën van Scandinavische makelij schieten me te binnen – een beeld had voorgetoverd van Kamerleden die, al boterbloemen plukkend en melk karnend, in de weer waren met het heil des vaderlands? Een beeld van nijvere wettenpluizers en dappere waakhonden? Laat me niet lachen. Om Kamerlid te worden heb je geen opleiding, diploma of speciale gave nodig, naar ik meen zelfs geen schoon strafblad, dus iemand hoeft op het Binnenhof maar een camera te laten draaien, of je ziet een dierentuin, gekkenhuis of kleuterschool (doorhalen wat niet verlangd wordt). Geen hond kijkt er van op. Waar we wel van opkijken, Frans, is dat jij er het zuur van krijgt.

Majesteitsschennis, hoor ik je mompelen. Wat kwaadsprekers ook van je mogen beweren, er zijn vijflettergrepige woorden die je kent.

,,De film geeft geen totaalbeeld van het politieke bedrijf zoals mij was toegezegd door de maker.'' Wat nu? Kamerleden die `referendum' niet kunnen spellen, hoewel maar vier lettergrepen lang, en die erkennen `er de ballen verstand van te hebben' – dát lijkt me pas een totaalbeeld. We ontwikkelen sympathie voor die mensen. De angel, Frans, zit in het tweede deel van je zin. ,,Zoals mij was toegezegd.'' Ziedaar het malheur van de Haagse politiek. Je gepikeerdheid bewijst nog eens hoe regenteske types als jij in de watten worden gelegd door de media. Te veel kruipen journalisten en politici bij elkaar in bed. Ze drinken samen, ze roddelen samen, ze dealen samen. Amfibieën. Als jij dat verzwijgt, verklap ik je dit. Als ik weer een nieuwtje heb, zal ik aan jou denken. Ik betaal je consumpties, dus laten we zacht zijn voor elkander. Dat sfeertje.

Je krijgt zure oprispingen, Frans, omdat iemand deze symbiose tussen verslaggevers en potentaten-in-spe eens doorbreekt. Je bent te vertrouwd geraakt met journalistieke toezeggingen die dienst moeten doen als veiligheidskordon voor jullie geritsel en nepotisme, voor jullie doofpotten en zelfpromotie. Het wordt tijd dat er meer wiggen worden gedreven tussen de boom en het schors van de politiek en de media.

Kritiek op parlementariërs werkt de anti-democratie in de hand, luidt dan de leus. Zeldzame smoes. Wil literaire kritiek de literatuur afschaffen? Ze wil dat schrijvers hun ziel en zaligheid leggen in hun pen. Hou de regering in de gaten, Frans. Laat niet zulke boeren en winden als jezelf in de gaten wordt gehouden. Ik wil alles van je weten.

Steek alvast een pak Rennies bij je!