Clooney en Zeta Jones flossen elke dag

Huwelijk, seks en verkrachting op de achtste dag van het festival van Venetië. `Intolerable Cruelty' is een van de lichtere films in het oeuvre van de gebroeders Coen. Regisseur Bruno Dumont zoekt een schandaal.

,,Poetst u uw tanden?'' Het werd gisteren gevraagd aan George Clooney en Catherine Zeta Jones. Ze antwoordden ook nog. ,,Ik flos ook elke dag'', deelde Zeta Jones mee.

De acteurs Clooney en Zeta Jones promoten op het Lido de film Intolerable Cruelty van de gebroeders Coen. Hoewel de film nog niet helemaal af is – hij wordt hier als een `work in progress' vertoond, waren Ethan en Joel Coen zelf afwezig omdat ze al weer een nieuwe film aan het opnemen zijn. Maar de pers had meer dan genoeg aan de twee sterren. Een dame van de Italiaanse televisie probeerde tijdens de persconferentie zelfs met Clooney in het huwelijk te treden. Er was een sluier, ringen en rijst.

In Intolerable Cruelty spelen tanden en huwelijken gelukkig wel een rol. Clooney is in deze screwball comedy een in echtscheidingen gespecialiseerde advocaat die verliefd wordt op de vrouw van een van zijn cliënten. De film is een van de lichtere in het oeuvre van de Coens (O Brother Where Art Dou, Fargo, Barton Fink) maar voor de mainstream is Intolerable Cruelty wel een verrijking.

Zwaar is Bruno Dumonts Twentynine Palms, die anders dan Intolerable Cruelty wel in de hoofdcompetitie is opgenomen. De film speelt zich voor een groot deel af in de Californische woestijn van Joshua Tree. Dumont filmde daar grote totalen, met een vrij onbeweeglijke camera, waarin de kijker zelf naar actie mag zoeken. Dumont, die in Cannes prijzen won voor La vie de Jesus en Humanité, lijkt met Twentynine Palms een antwoord te willen geven op Gaspar Noë's Irréversible, de film die een jaar geleden in Cannes een schandaal veroorzaakte.

Met het schandaal rondom Twentynine Palms wil het niet zo lukken. Tijdens de persvoorstelling werd er wel boe geroepen en liepen er mensen weg, maar de grote voorstelling in het festivalpaleis werd gisteren matig bezocht. Ook het schokvermogen van verkrachtingen en vreugdeloze seks is aan inflatie onderhevig.

Dumont bezwoer het publiek zijn film niet met het hoofd te bekijken, maar met de buik. Simpele dingen moeten hallucinerend worden, hoopt de regisseur, door de manier waarop hij ze gefilmd heeft. Een fotograaf en zijn vriendin rijden daarom auto, eten Chinees, zwemmen in het zwembad van het motel en neuken. Vervreemding is hun en ons lot.

De verkrachting in Irréversible was onder meer zo aangrijpend omdat de verfilming ervan in zekere zin juist niet spectaculair was. Verkrachten en de liefde bedrijven zagen er niet zo verschillend uit. Twentynine Palms gaat nog iets verder. Seks is altijd verkrachting. De manier waarop Dumont dat beweert is radicaal plomp. Hij noemt zijn film dan ook een horrorfilm. Het einde van de film, dat van de regisseur niet verraden mag worden, bevat dezelfde twist als een niet eens zo recente mop. Maar je moet er vast niet om lachen.