De rusteloze zoektocht naar de ware

Internet dating is een grote hit in de Verenigde Staten waar diverse websites een mini-oorlog uitvoeren om de gunst van de bezoekers. `Ook al vind je geen date, flirten is ook leuk.'

,,Mannen liegen altijd over hun lengte en vrouwen over hun gewicht.'' De anonieme gebruikster van Nerve.com hoef je niets meer wijs te maken over internet dating. ,,Zelfs op de foto's kun je niet altijd afgaan. Je moet elkaar toch eerst in levende lijve zien om een goed oordeel over de ander te kunnen vormen.'' De New Yorkse heeft via de website al tientallen mannen `ontmoet' en geen van hen kon haar bekoren. Maar: ,,Ook al vind je geen vaste relatie, het is leuk om per e-mail te flirten''.

Het succes van internet dating is een aanwijzing dat de hoogtijdagen voor de dotcom-sector langzaam teruggekeren. Recessie of geen recessie, in de Verenigde Staten wordt een minioorlog gevoerd tussen diverse websites die mikken op zowel het hart en de onderbuik, als de creditcard van miljoenen Amerikanen – alleenstaanden, en zij die op zoek zijn naar iets nieuws.

Grote webondernemingen zoals Yahoo, AOL en Match.com bieden hun leden tegen betaling van zo'n 20 à 25 dollar per maand de mogelijkheid om op technologisch geavanceerde wijze online op zoek te gaan naar een vriend of vriendin. Terwijl Yahoo en AOL profiteren van hun enorme ledenbestand, is Match.com, eigendom van Barry Dillers Interactivecorp, drukdoende andere websites op te kopen, in de VS en Europa, en overal te adverteren met aantrekkelijke singles die binnen ieders bereik zouden liggen. Het bedrijf zegt 1.300 huwelijken te hebben teweeggebracht, waaruit al vijftig baby's zijn voortgekomen.

Sinds enkele jaren zijn daarnaast kleinere spelers actief, zoals Nerve, TheSquare en eHarmony, die ieder op hun manier – door hip en ironisch te zijn, elitair, of `wetenschappelijk' – een deel van de markt proberen te veroveren en vast te houden. Want de grote paradox van internetdating is dat als de sites zo succesvol zijn als ze zelf beweren, elke gebruiker na een korte sessie klaar zou zijn. Maar het is uiteraard beter voor de boekhouding van deze bedrijven als de naar schatting 40 miljoen Amerikaanse singles die het internet op gaan steeds blijven terugkomen om, in hun rusteloze zoektocht naar de ware, nog meer geld uit te geven.

,,We zitten nog lang niet aan het plafond van de vraag naar online dating-services'', zegt David Card, die deze tak van industrie volgt voor Jupiter Research, een onderzoeksbureau dat internetdata verzamelt. ,,Vorig jaar groeide de sector met 40 procent tot ruim 300 miljoen dollar, voor dit jaar en komende jaren voorspellen we een groei van 30 procent.''

Ook in Europa begint het internetdaten aan te slaan. Match.com was al groot in Duitsland, en heeft met de aankoop van de Britse site uDate zijn marktaandeel verder vergroot. Het bedrijf mag zich nu naar eigen opgave met zo'n negen miljoen geplaatste advertenties op 28 internationale websites de grootste bestemming noemen voor mensen op zoek naar een relatie, een flirt of een `soulmate'. Match.com is onlangs met T-Online, Europa's grootste internetserviceprovider, gaan samenwerken en zal met RTL-Duitsland een reality tv-programma maken.

Het Britse bedrijf Matchnet, genoteerd aan de beurs van Frankfurt, timmert ook hard aan de weg, onder meer met de aankoop van AmericanSingles.com. Card: ,,Matchnet heeft veel traffic op zijn websites, maar dat wil op zichzelf nog niet zeggen dat dat geld opbrengt''.

Het commerciële succes van het internetdaten kan deels worden verklaard uit het feit dat het niets kost om lid te worden, een advertentie te plaatsen, en te `shoppen' langs andere advertenties. De creditcard is pas nodig als leden met elkaar in contact willen treden. ,,Het pay-per-contact model is het tegenovergestelde van de ouderwetse advertentie in de krant'', aldus Card – in de krant kost de advertentie geld en is het contact kosteloos. De websites hebben de contactadvertenties in Amerikaanse kranten bijna overbodig gemaakt.

De online datingsites doen grote moeite om de betrouwbaarheid, bruikbaarheid en vermakelijkheid van hun service te vergroten. Veel sites hebben een redactie die nieuwe leden selecteert – soms, zoals bij eHarmony, moeten nieuwe leden een ellenlange vragenlijst invullen, om hun karakter in detail vast te leggen, en daarbij vallen sommige kandidaten af. TheSquare eist dat leden gestudeerd hebben aan een Ivy League-universiteit, een groep van acht vooraanstaande universiteiten waaronder Harvard, Princeton en Yale.

Een relatief nieuwe functie, waarmee Yahoo de aandacht trekt, is de videoboodschap van dertig seconden waarmee een contactadvertentie kan worden opgeluisterd. ,,Een logisch vervolg is dat leden via webcams live met elkaar kletsen'', aldus Card. Of dit uiteindelijk resulteert in volledig virtuele relaties inclusief cyberseks kan Card niet zeggen, maar hij acht dit toekomstbeeld niet uitgesloten.

De nieuwkomer Friendster, die in vier maanden tijd zonder reclame te maken anderhalf miljoen leden wist te genereren, zou roet in het eten kunnen gooien van deze lucratieve interactieve handel. Friendster is niet alleen gratis, oprichter Jonathan Abrams gelooft ook dat zijn netwerk-model – een lid brengt zijn vrienden aan als lid, die hun vrienden weer aanbrengen, enzovoorts – geschikter is voor het maken van vrienden en aangaan van relaties. ,,Sommige mensen vinden het nog een beetje eng om hun adresboek prijs te geven''', zegt Kent Lindstrom, bestuurder van Friendster, in Sunnyvale, Californië. ,,Maar het is gebaseerd op eerlijkheid. Je kunt niet zo makkelijk liegen, want je vrienden kijken mee.''

Lindstrom kan nog niet zeggen wanneer Friendster geld in rekening gaat brengen. ,,Veel Friendster-fans zijn bang dat we de service om zeep helpen als we geld gaan vragen, maar ik denk dat dat wel meevalt. We zijn nu aan het bestuderen hoeveel we kunnen vragen voor het vinden van een nieuwe vriend of het aangaan van een nieuwe relatie: 7 of 8 dollar.''