Mannentaal

Mat Herben heeft het wel gehad met Nederland. De maat is vol. Hij heeft lang geduld gehad met dit waardeloze landje, aan hém heeft het niet gelegen. Hoe vaak heeft hij niet gewaarschuwd? Hij kan niet aan de gang blijven.

Nederland is een land van laksheid, nalatigheid en lamlendigheid, zegt hij, en als Nederland niet naar hem wil luisteren, nou, dan wordt het tijd voor een fikse parlementaire enquête.

Mannentaal.

We kregen waarvoor we waren gekomen, gisteren in een zaaltje van het Haagse Nieuwspoort. De LPF presenteerde er een zwartboek over de beveiliging van Pim Fortuyn. Aan de ingang stonden nogal wat politiemannen en veiligheidsmensen. ,,Tot mijn vreugde'', zei Herben, die hieruit afleidde dat Nederland toch nog iets geleerd had van de moord op Fortuyn.

Gelukkig wist hij niet dat je moeiteloos, zonder je te identificeren, langs al die veiligheidsmannen had kunnen heenlopen om het LPF-zaaltje te bereiken. Soms is Nederland nog veel lakser, nalatiger en lamlendiger dan Herben in zijn onrustigste dromen voor mogelijk houdt.

Dit leidt, bijna onvermijdelijk, tot de vraag: zijn er wel eens momenten waarop óók Herben en zijn fractie zich laten betrappen op laksheid, nalatigheid en lamlendigheid? In de ogen van de Nederlandse kiezer zijn die momenten er wel geweest, gezien het aanzienlijke electorale verlies van de LPF. Ja, zelfs in die hele beveiligingskwestie rond Fortuyn heeft de LPF ook zelf nogal wat steekjes laten vallen.

Waarom hebben ze zelf Fortuyns beveiliging niet ter hand genomen toen ze merkten dat de regering in gebreke bleef? Waarom is er niet serieus ingegaan op het aanbod van een beveiligingsbedrijf dat gratis steun aanbood? Je vindt er niets over terug in het zwartboek dat Kamerlid Joost Eerdmans zo triomfantelijk presenteerde.

Het verzamelde journaille heeft enkele andere lastige vraagjes voor Herben. `Broddelwerk' en `een heel slecht rapport' zeggen ze nu in de LPF over het rapport van de commissie-Van den Haak over de beveiliging van Fortuyn. Dat mag, maar waarom onderschreef de LPF dan met een Kamermeerderheid de hoofdconclusies van het rapport, en waarom zei Herben toen `dat het boek nu eindelijk kan worden gesloten'.

Herben zucht, draait en zweet, maar hij komt er niet uit. Een journalist merkt droogjes op: alle kritische vragen die over het rapport-Van den Haak te stellen zijn, werden destijds al meteen door de journalisten op een persconferentie gesteld. Ja, meesmuilt Eerdmans, maar wij hadden maar één dag om het rapport te lezen. De journalisten hadden maar één uur, repliceert de journalist.

Dan wordt het tijd voor Marten Fortuyn om zich ermee te bemoeien. Het is al een poosje stil geweest rond hem, te stil misschien. Marten houdt wel van aandacht, hij heeft het niet van een vreemde. Marten richt zich in zijn volle lengte op en gaat voor het zaaltje staan. Wij overwegen civiele procedures tegen de regering, dreigt hij, en hij vergelijkt zich met David die het tegen Goliath moet opnemen.

Goliath (Balkenende) is gewaarschuwd.