Bloedbroeder

Op 1 juli schreef ik op deze plaats, als supporter en bloedbroeder, een open brief aan Marco Pantani. Pantani vertoefde op dat moment in de inrichting Parco dei Tigli in Teole waar hij behandeld werd voor een depressie, een depressie veroorzaakt door de tumultueuze, bijna dagelijkse invallen in zijn huis door het Italiaanse antidopinggerecht. Tot op de dag van vandaag heb ik geen reactie mogen ontvangen.

Ik blijk niet de enige die van reactie verstoken blijft. Dagblad De Limburger meldde gisterochtend dat niemand meer weet waar Pantani zich ophoudt. Manager Boifava van de ploeg Mercatone Uno vertikt het om nog een eurocent salaris uit te betalen. ,,Pas als Pantani zich meldt en hij belooft weer op de racefiets te klimmen, ben ik bereid een gesprek met hem aan te gaan om over zijn toekomst te praten.'' Boifava wil niets kwijt over het gerucht dat Pantani verslaafd zou zijn (geweest?) aan cocaïne.

Ik ben van een tolerante natuur als het aankomt op geestelijke ruis en mentale armaturen. Ik ben opgegroeid en woon nog steeds in een gemeente die van oudsher imposante inrichtingen op het gebied van psychiatrie en verslavingen herbergt. ,,O, André is er weer'', zeggen we hier als de blikken Heineken de zanger van `Een Beetje Verliefd' een beetje fataal zijn geworden. Wij huisvesten nogal wat beroemdheden, zij het tijdelijk.

Maar ondertussen is Marco Pantani zoek.

In tijden van crises is het interessant wat rond te wandelen op de supporters-sites. De gekrenkte wielersupporter ontpopt zich in de regel als een zwaardzwaaiende religieuze fanaticus.

Het forum op de Belgische Marco Pantani Fansite geeft als laatste bijdrage een vraag door ene Morfeus, van 11 juli: waarom zit Marco niet in de Tour? Zero replies, lees ik. Het forum blijkt een spookstad.

Lauwe activiteit in het forum van de officiële Marco Pantani - Mercatone Uno website. Ene Sconamiglio vindt dat het uur van het afscheid nu is aangebroken; Onlyadream stelt dat Pantani nog niet is uitgepoept, mits dit en mits dat. Ik log in op de chatbox als Marco Polo en tik: `is there anybody out there?' `Me, but I must leave', is alles wat ik terugkrijg van een JP die zich kennelijk in alle eenzaamheid in de chatbox had teruggetrokken.

Een paar weken geleden ontmoette ik Roberto Conti. Conti loopt tegen de veertig, en is een van de laatsten in het huidige peloton die ik nog heb meegemaakt. Conti kent het wielrennen van vóór de EPO en erna. Hij is knecht van Marco Pantani bij Mercatone Uno. Ik legde hem een stelling voor: Pantani draagt in zijn eentje de last van een volle eeuw dopingshit.

,,Marco'', zei Conti, ,,die is zelfs nog te trots voor het martelaarschap.''