`Nederland is nu een sprintnatie'

De Nederlandse estafetteploeg op de 100 meter werd gisteren verrassend vierde, achter de Amerikanen, Britten en Brazilianen. `Vierde van de fucking wereld', schreeuwde de 40-jarige Troy Douglas.

,,Kiss my ass.'' Dat zou de nestor van de Nederlandse atletiek voor de wereldkampioenschappen atletiek in Parijs hebben gezegd tegen degene die de Nederlandse estafetteploeg een vierde plaats op de 4x100 meter zou hebben voorspeld. De 40-jarige Troy Douglas toverde een brede en vooral luide glimlach op zijn gezicht nadat hij met Patrick van Balkom, Timothy Beck en Caimin Douglas het bijna onmogelijke had gepresteerd. Dat ze zich zaterdag in een Nederlands record (38,63 seconde) hadden geplaatst voor de finale mocht al een mirakel heten, maar met hun vierde plaats in het uitverkochte Stade de France overrompelde het kwartet vriend en vijand. Het was de meest verrassende Nederlandse prestatie op atletiekgebied in jaren. ,,Nederland is nu een sprintnatie'', jubelde Van Balkom.

Zaterdag verdienden ze al een nominatie voor de Olympische Spelen in Athene, en de A-status van de sportkoepel NOC*NSF. Gisteren kwam er een onderling te verdelen premie van 16.000 dollar bij en een gevoel dat ze nog heel lang vast willen houden. Ongeloof regeerde over het feit dat de Nederlandse estafetteploeg plotseling tot de wereldtop behoort. ,,Shit'', schreeuwde Troy Douglas, de meest extraverte van de vier. ,,Vierde van de fucking wereld!''

De Nederlanders waren sterker uit het toernooi gekomen dan dat ze er aan waren begonnen. ,,En we hebben nu meer respect gekregen van de andere ploegen'', zei Douglas, die vorige week in Parijs voor het laatst op een individueel nummer in actie kwam. ,,Niet zozeer van de Verenigde Staten en Engeland, maar wel van landen als Brazilië (die respectievelijk goud, zilver en brons wonnen, red.) en Nigeria. Die weten nu dat ze ook nog wat huiswerk hebben.'' Aanvankelijk zou de Nederlandse ploeg niet eens naar de WK gaan, omdat de vier op het nippertje niet aan de richttijd van de Nederlandse atletiekunie (KNAU) hadden voldaan. De kans die ze desondanks kregen, grepen ze samen met reserve Guus Hoogmoed, die wegens de kiespijn van Caimin Douglas in Parijs nog in de eerste ronde in actie kwam, met tien handen aan.

In alle rust hadden de Nederlanders zich voorbereid op de finale. ,,Iedereen was rustig en in zijn eigen zone'', zei Troy Douglas, die vooraf luisterde naar muziek van Michael Jackson, Miles Davis en Marvin Gaye. ,,We vertelden elkaar vlak voor de wedstrijd dat we niks te verliezen hadden'', zei Caimin Douglas, die zaterdagochtend vroeg nog werd geplaagd door een hevige kiespijn en na een bezoek aan een tandarts weer pijnvrij was. Timothy Beck: ,,Met de achtste plaats zouden we ook al blij zijn geweest.''

Al in 1998 had Troy Douglas gezegd dat een finaleplaats op een groot toernooi mogelijk was, maar voor de Zomerspelen van Sydney 2000 was het niet gelukt een estafetteploeg op de been te houden. Door interne spanningen plofte de ploeg in '99 uit elkaar. Troy Douglas was de boosdoener. Hij gaf zijn eigen carrière voorrang. Maar vorig jaar werden de irritaties uitgepraat en uiteindelijk herrees de estafetteploeg. ,,Alles komt op z'n tijd'', zei Douglas. ,,Dit is het juiste moment.'' De op Bermuda geboren atleet gooide er zoals gebruikelijk Engelstalige oneliners uit: ,,We can ride this wave till next year.'' En wie zou de `fabulous four' van Nederland op dit moment durven beschuldigen van grootspraak.

Troy Douglas toonde zich onder de indruk van zijn teamgenoten. ,,Vooral van hun mentale kwaliteiten. Die drie jongens zijn zo volwassen in dit toernooi. Het zijn echte toernooilopers en dat is voor iedereen een verrassing.'' Het hoogtepunt uit zijn carrière vormde tevens het einde van zijn seizoen. ,,Nu lekker naar huis en daarna gaan we praten over de voorbereiding voor volgend jaar.'' Voor de estafetteploeg staan in elk geval trainingskampen in Zuid-Afrika en de VS op het programma. In Athene hoopt Douglas afscheid te kunnen nemen. ,,Het is moeilijk om te stoppen'', zei de man die vaak de opmerking naar zijn hoofd kreeg dat hij eindelijk eens iets met zijn leven moest gaan doen. ,,Maar dit is wie ik ben. Ik weet dat ik veertig ben, maar ik voel me nog steeds een kind. Ik wil altijd in deze droom blijven.''

Opluchting bij Timothy Beck over de financiële kant van het succes. Gisteren was de laatste dag dat de student bedrijfseconomie studiefinanciering kreeg en hij had al een creatieve manier bedacht om geld te genereren. ,,Al m'n inkomsten zouden ophouden dus ik had het plan bedacht dat iedereen een meter van me zou kunnen kopen.'' Een bedrijf kocht tien denkbeeldige meters, à honderd euro, maar ook moeders van vrienden en zijn eigen ploeggenoot Caimin Douglas. ,,Ik was net begonnen en had al twintig meter verkocht.''

Dat noodplan gaat de kast in, want met een A-status (geld en een auto van NOC*NSF) hoeft Beck zich geen zorgen meer over geld of het vervoer naar zijn trainingen te maken. Trots is Beck dat hij nu in twee sporten een A-status heeft behaald. Die had hij ook als duwer in het bobsleeteam dat vorig jaar deelnam aan de Winterspelen. Hij heeft nooit helemaal afscheid genomen van de bobsleesport. ,,Bij wijze van training training duw ik nog wel eens een bob aan.''

Voordat hij verdween in de catacomben van het Stade de France gaf Beck nog een verklaring voor het onverwachte succes. ,,Dat moeten het teamwork en de wissels zijn. Individueel zijn we veel minder dan de andere landen. Wat we nu hebben is goed en daar moeten we alles uithalen.''