Bij de tijd

Mobieltjes ik begon er net een beetje aan te wennen. Niet langer schrik ik buiten op van het geschater van een voorbijrijdende fietser met één hand tegen het oor. Ik verbaas me ook niet meer over het meisje dat haar hond achter zich aansleurt en tegelijk opgewonden praat tegen een onzichtbare vriend. En thuis houd ik er tegenwoordig rekening mee dat ik onverhoeds op een malle foto de wereld over gestuurd kan worden.

Maar een nieuwe observatie verraste me nu toch weer. Op de vraag `Hoe laat is het?' volgt tegenwoordig in plaats van de vertrouwde blik op de pols direct het geroutineerde gebaar waarmee het mobieltje uit borst- of kontzak wordt gevist. Nog even en horloges zijn verleden tijd.

Bijdragen van lezers zijn welkom via een formulier op www.nrc.nl/ik