Twintig procent rustiger

Intiemer dan vorig jaar is het Lowlandsfestival, maar aan een eventueel opnieuw gestaag vallende regen kan de organisatie weinig veranderen.

Het moest anders met Lowlands, daar waren bezoekers en organisatie het over eens. Wie gisteren het vertrouwde terrein naast het pretpark Six Flags in de Flevopolder betrad trof een intiemer, overzichtelijker en beter begaanbaar festival dan de verregende editie van vorig jaar. Met 48.000 bezoekers trekt Lowlands er zo'n 12.000 minder dan toen, en is er meer ruimte om te ademen. De uitstraling is sympathieker, zonder de nadrukkelijke aanwezigheid van lawaaiige sponsortenten en met geïnspireerde toevoegingen als de stille disco (dansen met koptelefoons terwijl omstanders verbaasd toekijken) en een crisisbestendige gaarkeuken waar tegen de redelijke vergoeding van twee consumptiemuntjes een bord vegetarische pasta kan worden gegeten.

De formule van het driedaagse kampeerfestival blijft ongewijzigd: popmuziek op een vanzelfsprekende manier gekoppeld aan theater, film, live aanwezige schrijvers en striptekenaars en verschijnselen op het veld, zoals de twee acrobaten die slechts gehuld in enorme luiers boven een regenplas balanceerden. Voor het altijd met lange wachtrijen beloonde binnentheater werd een grotere tent gereserveerd, waar het Scapinoballet gisteren drie eerder op Lowlands gespeelde voorstellingen in reprise liet gaan nadat festivalbezoekers verzoeknummers konden indienen.

Financieel betekent de tegenvallende opkomst een vrij ernstige aderlating, zegt festivaldirecteur Eric van Eerderburg als hij even van zijn fiets met modderbanden is gestapt, maar met enkele slimme bezuinigingsmaatregelen is dat te overkomen. De Charlie-tent, één van de zeven grote circustenten, werd opgedoekt en de geboekte bands werden met wat krappere ombouwtijden over de andere podia verdeeld. Bovendien past de `back to basics'-gedachte bij een nieuwe opzet. ``We zijn hier experts in ruimtelijke ordening geworden'', aldus Van Eerdenburg.

Het straatbeeld van Lowlands is vriendelijker geworden, met een echt stadshart en een middenplein waar van alles te doen is. Na de modderbende van vorig jaar zijn er grote betonplaten gekomen op plaatsen waar veel mensen lopen. Er is diep gegraven voor de afwatering.

Nieuw is ook de speciaal voor Lowlands ontwikkelde Dommelsch-tent in plaats van het oude buitenpodium, met een hoog plafond en betere zichtlijnen. Rockgroep Rancid vulde de ruimte gisteren met gedreven punk-reggae, nadat de Afro-hoofden van The Mars Volta hun complexe prog-rock door de Golf-tent hadden laten gieren. Met de kitscherige transistorradiomuziek van het Belgische Das Pop en de melancholieke folkrock van The Coral bracht Lowlands een waaier aan rockgeluiden. New wave en eighties-pop herleefden bij Interpol en de streng geüniformeerde dames van Ladytron, en rond etenstijd warmde Calexico de harten met weemoedige mariachiklanken.Nu de danceliefhebbers op talloze andere festivals terecht kunnen, beperkt Lowlands zich tot popgroepen uit de dancehoek als het het theatrale electroclash-duo Fischerspooner en het immens populaire Moloko, dat de Bravotent tot ver buiten de scheerlijnen liet meedeinen. Geen dance, maar wel uiterst dansbaar was de aanstekelijke hoemparock van de Noorse groep Kaizers Orchestra met zanger Jan Ove Ottesen, die zich een ware volksmenner toonde in de manier waarop hij het pubiek vanaf een olievat opjutte om mee te stampen op wilde tangoritmes. De even druilerige als veelkleurige eerste Lowlandsdag krijgt vandaag en morgen een vervolg met publieksfavorieten als Beck en Live, maar ook minder voor de hand liggende festivalacts als het psychedelische popkoor The Polyphonic Spree en de mogelijkheid tot intieme ontmoetingen met schrijvers in een literaire afwerkplaats.