Column

Ramptoerisme

Als gediplomeerd ramptoerist vind ik het moeilijk kiezen dit weekend. Oldeberkoop is natuurlijk een optie. Beetje langzaam rijden langs de kaasboerderij van de familie Van der Gun, even stilstaan bij de boom waar het fietsje tegenaan stond en een korte blik op lagere school De Tjongeling. Het lijkt me een leuk gezinsuitje.

Lang geleden dat het nieuws mij zo’n prettige rilling gaf als woensdagavond toen ik hoorde dat Lusanne was vrijgelaten. En de hoofdonderwijzer, die meteen in de brandweerauto kroop en door het dorp toeterde, heeft mijn hart gestolen. Mooi begin van een terecht dorpsfeestje. Tegelijk vroeg ik me af of er bij Fons S. in de straat ook een spontaan buurtfeest is losgebarsten toen hij thuiskwam? Of hangen er alleen slingers in het Eindhovense Anne Frankplantsoen?

Ook de humor werd in Friesland niet geschuwd. Donderdag zag ik op het Journaal hoe het ontvoerde meisje werd gefotografeerd in de tuin met haar ouders. Een journaliste stelde de briljante vraag: ,,Ben je blij dat je weer thuis bent?” Jammer dat ze ja zei. Als ik haar was had ik geantwoord dat ik het wel jammer vond en dat het met die meneer net een beetje gezellig begon te worden en dat Limburg een provincie is waar ze altijd al had willen wonen. Gelukkig vroeg dezelfde journaliste ook aan de ouders of ze blij waren. Het antwoord was weer ja. Gek hè?

Helaas was er niet meer tijd, anders had de trut ongetwijfeld kunnen vragen of de ouders ongerust waren geweest en hoe het met de nachtrust was gegaan?

Ook Wilnis komt in aanmerking voor een ontspannen rampbezoek, maar zo’n dijkverschuivinkje is toch te mager voor een leuke middag. Meer dan wat verzopen tuintjes met een enkele verdronken tuinkabouter krijg je niet te zien.

Dan ga ik liever naar de Wassenaarse villa van Vanessa, want daar valt echt wat te beleven. Meneer en mevrouw Breukhoven doen hun naam eer aan: ze hebben gebroken met twee van hun met geld smijtende adoptiekinderen. De vuile was werd deze week via hun lijfblad De Telegraaf door het glamourstel persoonlijk buiten gehangen. De zoon en dochter zouden voor 15.000 euro een bandopname van een ordinaire familieruzie hebben willen verkopen aan de roddelpers en Vanessa wilde ze voor zijn.

Het was voor de kinderen niet moeilijk om de journalisten te benaderen, want het roddelrapaille woont al jaren bij de Breukhoventjes in huis. Elk wissewasje van de vrouw des huizes wordt wekelijks breed uitgemeten in de bladen. Of het nou om een weggespoten rimpel, een nieuwe kleur haar of een bijgevulde liegtiet gaat, het moet in de krant. De kinderen waren nog geen twee minuten geadopteerd of ze moesten al opgedoft met moeder op de foto. En dat daarna nog een keer of duizend. Daar word je als kind een beetje vreemd van. Dat soort ouders ga je zeer gezond haten. Is het een idee om de kinderen terug naar huis te sturen en er een soort Big Brotherhuis van te maken? Dus de hele tent vol camera’s en dan een jaar lang dag en nacht live op SBS. Lijkt me smullen.

Twijfel nog of ik dit weekend naar de Gooise Hockey Club in Bussum zal gaan. Waarom? Voor de briljante humor. Ze houden daar wedstrijden voor zowel de mini’s als de maxi’s. Op een voetbalclub krijgen de teampjes in zo’n geval vaak beroemde namen als Barcelona, Manchester of Real Madrid. De Gooise hockeyers doen het anders. Die benoemen naar inkomen en status. De maxi’s heten bankiers, directeuren en advocaten. En de mini’s? Metselaars, timmermannen, loodgieters en schilders. Die heerlijke Gooise humor. De maxi’s krijgen als beloning waarschijnlijk honderd Marsen, zestig Snickers en twee hectoliter Breezer, terwijl de mini’s met zijn allen een flesje prik en een rol Mentos mogen delen. Volgende week spelen de verliezers waarschijnlijk onder de namen ww’ers, bijstandstrekkers en asielzoekers. Gooise hockeyhumor. Wat een ramp.

Kortom: het is moeilijk kiezen dit weekend. Wat ik uiteindelijk doe? Ik ga naar Ajax-Zwolle. Als dat geen ramptoerisme is! Hoewel? Zo’n ramp als afgelopen woensdag tegen Grazer AK lukt Ajax nooit meer.