Walgelijke beloning

De uitbetaling ineens van 140 miljoen dollar aan Richard Grasso is niets meer of minder dan walgelijk. De topman van de New York Stock Exchange (NYSE) heeft wellicht een belangrijke baan. En Grasso werkt daar al dertig jaar, dus hij heeft lang de tijd gehad om spaartegoeden en pensioenrechten op te bouwen. Maar een uitkering ineens van 140 miljoen dollar staat in geen verhouding tot de aard van zijn werk.

Zo'n uitzonderlijke persoonlijke verrijking kan alleen worden gerechtvaardigd in gevallen waarin het individu een succesvol ondernemer is.

Mensen die risico's durven nemen en ook andere aandeelhouders van hun activiteiten laten profiteren, verdienen het zelf buitengewoon rijk te worden. Maar deze omschrijving is niet van toepassing op Grasso. Hij is op z'n best een succesvol manager van een semi-publieke instelling.

Het bestuur van de NYSE functioneerde niet goed in de tijd dat de contracten die Grasso zo'n fortuin gunden werden opgesteld. De commissie die over de salarissen en bonussen besliste, bestond voor een groot deel uit vertegenwoordigers van bedrijven die onder het toezicht van Grasso vielen – zoals de bazen van Goldman Sachs en Merrill Lynch. De commissievoorzitter was de oprichter van Home Depot, waar Grasso in het bestuur zat.

Het bestuur van de NYSE is inmiddels weer op orde gebracht. Het gat is gedicht, maar de vogel is gevlogen.

Onder redactie van Hugo Dixon. Voor meer commentaar: zie www.breakingviews.com. Vertaling Menno Grootveld.