Mijn vader is heel seeriejeus

Directeuren zijn afwezige vaders. Dat blijkt uit een teken- en schrijfwedstrijd van het Centrum van Directeuren.

Wat doet een directeur als hij aan het werk is? Yoshi, zeven jaar oud, weet het wel: ,,mijn vader is de baas van kantoor. hij moet dus heel hart werken. de heele dag computereren en papieren reegelen en afspraken naakomen en noem maar op.'' De even oude Renée denkt dat haar vader op dezelfde wijze zijn dag vult: ,,Op zijn werk moet hij vaak achter de kompjoeter. De direkteur is heel seeriejeus. Hij werkt erg hard, zit vaak aan de telefoon. Aan de telefoon duurt het altijd heel lang. Hij krijgt vaak klanten in zijn kantoor. Ze drinken koffie en gaan praten.''

Yoshi en Renée zijn twee van de kinderen die hebben meegedaan aan een teken- en schrijfwedstrijd die het Nederlands Centrum van Directeuren en Commissarissen (NCD) dit jaar hield ter gelegenheid van hun vijftigjarig bestaan. De vraag was: `Hoe zie jij jouw vader, moeder, opa, oma, tante of oom als directeur?' De wedstrijd leverde negen prijswinnaars op, in leeftijd variërend van 22 maanden tot 17 jaar. Hun bijdragen zijn, samen met die van 37 andere inzenders gebundeld in een boekje De directeur ingelijst, dat is verspreid onder de leden.

Uit de verhalen en tekeningen blijkt dat vooral de jongere inzenders veel bewondering hebben voor wat hun papa's allemaal doen als ze op hun werk de baas gaan spelen. Al lijkt het de meesten wel behoorlijk saai, de hele dag alleen maar praten, praten en nog eens praten. Jenne (6 jaar) maakt het werkende bestaan daarom maar wat spannender: ,,Mijn vader bouwt schepen die ook kunnen vliegen – wat heel handig is voor het geval dat je piraten tegenkomt.'' En de vader van Mark (11) en Tom (10), directeur bij een boekenuitgeverij, wordt ontvoerd en op het nippertje gered door de politie in Australië. Zijn baas is heel blij met hem: ,,Lagere directeur, jij bent nu hogere directeur.''

Veel mama's zijn in het boekje niet te vinden. Welgeteld twee, waarvan één een tante is. Ter compensatie zijn van de enige moeder – directeur van een glasrecyclingsbedrijf – tekeningen en verhalen van al haar drie kinderen opgenomen.

De meeste papa-directeuren maken heel lange dagen, zo blijkt uit de tekeningen en epistels van hun kinderen. ,,Dit is mijn papa in de auto. Hij gaat vroeg als de vogels net wakker zijn naar kantoor. Hij komt laat thuis. Dat is jammer want dan kunnen we niet samen eten'', schrijft Sebastiaan (6 jaar) op zijn tekening van papa in de auto, die nog 74 kilometer naar Rotterdam moet afleggen. Ook bij de evenoude Kim komt haar vader vaak laat binnen, moe van een hele dag ,,dingetjes regelen'' voor de mensen van zijn bedrijf: ,,Hij gaat eten en dan meteen naar bed.''

Als de kinderen ouder worden, verdwijnt het medelijden met de hardwerkende vader en kruipt er meer kritiek binnen. Papa mag dan als directeur op kantoor heel wat voorstellen, thuis moet hij zich maar eens leren schikken naar de wensen en verlangens van zijn nageslacht. Cleo (13 jaar) heeft heel duidelijke ideeën over de manier waarop vader Rob zich zou moeten gedragen. ,,Ik zou mijn vader graag willen hebben zoals hij nu is, maar wel met wat verbeteringen. Dit niet meer: vaak `opruimen' in het weekend, in de auto bellen als hij al voor de deur staat, zondagmiddag al vertrekken, naar ons bellen als wij Onderweg naar morgen kijken, tussen Goede tijden Slechte tijden praten, te veel bellen in het weekend.''

Nee, dan kun je beter een zoon hebben zoals de 17-jarige Jan-Willem, wiens bewondering voor zijn vader van de pagina af spat. Eerst dacht hij dat z'n vader niets hoefde te doen voor zijn geld, maar inmiddels weet hij wel beter. ,,Toen hij me op een zaterdag uitlegde hoe het nou precies in elkaar zat schrok ik, want ik wist niet dat er zoveel bij kwam kijken. (..) M'n vader vertelde me dingen over verkoop en inkoop, marketing en nog veel meer dingen.'' Jan-Willem kan nu precies vertellen wat ervoor nodig is om een goede directeur te zijn. ,,Om het kort samen te vatten, je moet een man met karakter zijn en die weet hoe het in de wereld aan toegaat. Het is geen gemakkelijk beroep, zoals sommige kinderen denken. Maar daar kom je later wel achter.''