Alamo Race Track

De Amsterdamse groep Alamo Race Track zet de luisteraar meteen op het verkeerde been met plaatopener Don't Frighten Them. Drums uit de sampler in een slepend tempo, sfeervolle elektronische geluiden en een lading versluierende effecten op gitaar en zang doen een eerbetoon aan de Cocteau Twins of het Britse shoegazer-geluid van tien jaar geleden vermoeden. Maar vervolgens wordt Birds At Home afgewikkeld volgens het verwachtingspatroon dat bands op het Excelsior-label met zich meedragen: heldere, licht weemoedige gitaarpop, met mooie samenzang en vooral niet te veel opwinding.

Het is een stramien dat de band aardig staat, maar toch zijn de momenten dat men zich daaraan onttrekst het leukst. We Like To Go On is een iets te botte rocker, maar de alleraardigste, primitieve blues van Wild Bees levert net als Don't Frighten Them een welkome, fel oplichtende kleur aan het klankenpalet dat verder beheerst wordt door herfstige melancholie. Meer van zulks en Alamo Race Track was een band met een eigen smoelwerk geweest.

Nu rest slechts een verdienstelijke toevoeging aan de Excelsior-catalogus. Hoe het er live aan toe gaat is morgenmiddag te zien op Lowlands.

Alamo Race Track: Birds At Home (Excelsior EXCEL96063) distr. V2.