Vunzig en netjes

Wat opvalt aan de datingshow Alternative Love (Yorin) is dat de gezichten van de singles iets zachts hebben. Net als hun manier van doen en praten. Beschaafd, niet agressief. De opzet van het programma is naar datingshowmaatstaven vrij onschuldig, daar zal het zeker mee te maken hebben. Hoe vunziger een format, des te lelijker, dommer en wanstaltiger de deelnemers.

Het begon (eind jaren '80?) met Op goed geluk. Dat was een heel zoet programma. Carry Tefsen hielp een doodbenauwde single, man of vrouw te kiezen uit drie al even vrijgezelle en zenuwachtige kandidaten. Een muurtje ontnam de hoofdgast het zicht op de drie potentiële levenspartners. Ze konden elkaar horen, maar niet zien. Het was spannend. Je hoopte echt dat de man/vrouwcombinatie die aan het eind van de uitzending ontstond zou werken. Dat ze gelukkig met elkaar zouden worden. Al kon je soms meteen al aan hun hoofd zien dat ze iets anders achter dat muurtje hadden verwacht.

Op goed geluk was lief. De datingprogramma's die in de slipstream volgden waren vaak te stom voor woorden (Blind Date of Blind Match), soms wel aardig ( Liefde op het eerste gezicht) en bij hoge uitzondering verslavend (All You Need is Love). Dat laatste programma werd in zijn begintijd nog heel serieus besproken. Op het vlak van of het nou kon of niet. Of die mensen niet tegen zichzelf in bescherming moesten worden genomen. Want het was soms te gênant voor woorden. Zoals de wanhopigen zichzelf blootgaven. Maar kromme tenen gingen gek genoeg heel goed samen met tranen in je ogen. En of de beweegredenen van makers, producenten en presentatoren nou altijd even integer waren of niet, de programma's hadden iets onschuldigs. Het uitgangspunt was positief. Mensen willen verliefd zijn. Gelukkig worden met die ene.

Sinds een tijdje verschijnen er datingshows waarin mensen die gelukkig zijn met die ene willen checken of die ene wel de ware is. De liefde moet getest. Liefst op onbewoonde eilanden. Vrijetijdshoeren en would-be gigolo's worden ingezet om de stelletjes te helpen onderzoeken of hun verkering wel toekomst heeft. Deze programma's concentreren zich op het kapotmaken van relaties. Ik snap de bedoeling niet. Maar dan ook echt niet. Sommige deelnemers zeggen na afloop (als ze op een videoband hebben gezien hoe hun partner op het eiland om de hoek oraal wordt bevredigd door een vreemde) dat het zo beter is. Dat ze nu tenminste weten waar ze aan toe zijn. Want voor je er erg in hebt, ben je getrouwd en kom je d'r pas na dertig jaar achter dat je partner en jij niet klikken.

Het was puur toeval dat ik na Alternative Love (want daar begon het gisteravond allemaal mee) terecht kwam bij Show van Nederland (SBS6). Halverwege kwam er een item over datingprogramma's voorbij. Carry Tefsen kreeg ook nog even het woord. Zij verwoordde (veel chiquer dan ik nu doe) de ontwikkelingen als volgt: ,,Er zouden eigenlijk twee zenders moeten zijn: één die lieve dingen uitzendt, en ééntje voor de ellendige dingen. Dan weet je waar je aan toe bent.''

Verder konden we gisteravond ook nog zien hoe Danny de Munk (Voor alle Fans, Nederland 2) op elfjarige leeftijd al honderd keer getalenteerder, echter en eigener was dan de gemiddelde zestienjarige Idols-ster. En hoe eeuwig zonde het is dat hij ineens netjes ging zingen. Maar alles beter dan dat je geadopteerde kinderen stiekem bandjes opnemen van de ruzies thuis. En dat die bandjes dan bij RTL Boulevard terechtkomen. Alles moet kapot.