Beetje ziek

Als je je een beetje ziekig voelt is het ook meteen heel anders televisiekijken. Je kan niet veel hebben. Je hoofd werkt op halve kracht, dus alle informatie moet rustig gebracht worden. Het programma mag best een beetje gezellig zijn. Het is niet de bedoeling dat je je ergert of opwindt. En dat het geen problemen oplevert als je ergens halverwege even in slaap valt. Zo'n programma waarvan het fijn is als je het gezien hebt, maar als je het niet gezien hebt is het ook niet erg. Het lijkt me sterk dat Gezondheidsplein (Nederland 1) speciaal voor de zwak, ziek en misselijke kijker is verzonnen, maar ik knapte er gisteren wel degelijk van op.

Het gezondheidsmagazine gaat natuurlijk over welzijn, maar het doet ook iets met lifestyle. Dat woord kwam aan het begin even voorbij. Lifestyle. Wat wil dat nou eigenlijk precies zeggen? Het klinkt aan de ene kant alarmerend (ik zie meteen iets met Winston Gerschtanowitz en gadgets voor me) maar het woord heeft tegelijkertijd iets rustgevends (iets met duo-presentatie, een televisiekok en dik studiopubliek).

Hoe dan ook. De gezondheid-gerelateerde onderwerpen waren zelfs voor mijn zieke hoofd duidelijk herkenbaar (darmflora en hoe die in balans te houden en iets over rimpels en botontkalking) dus de rest moest wel lifestyle zijn (een reportage over circus Jopie en aan tafel zat een studiogast: cabaretier, schrijver en acteur Joep van Deudekom). Ik heb genoten.

Carla Honing (de presentatrice van Gezondheidsplein) doet het hartstikke goed. Gezellig, maar niet té. Haar uiterlijk is verzorgd maar niet zo dat het je irriteert of afleidt. Ze maakt grapjes die je niet altijd snapt, maar toch glimlach je mee. Omdat het niet uitmaakt en ze er zelf zo veel plezier in heeft.

De bruggetjes waarmee Carla de onderwerpen aan elkaar praat zijn zo heerlijk-logisch dat je nooit denkt, wacht even, niet zo snel, wat gaan we nu doen? Dan gaat het bijvoorbeeld over osteoporose en zodra dat onderwerp klaar is, brengt Carla het gesprek weer op Joep (de studiogast) door te vragen: ,,Joep, ken jij iemand met osteoporose?'' Duidelijkheid, heerlijk. Zwaardere onderwerpen worden gelardeerd met leuke weetjes. Bijvoorbeeld, stel dat je drie broers op een rijtje zet, dat de jongste dan een gerede kans heeft homofiel te zijn.

Met Joep van Deudekom sprak Carla voornamelijk over emancipatie en de campagne `wie doet wat en heb je het daar al eens over gehad?'. Of Joep een beetje geëvrouwcipeerd was, wilde Carla weten. Joep begreep het grapje niet helemaal, maar kletste honderduit. Dat hij thuis vaak kookt, voor de kinderen zorgt en dat hij zijn haar verft omdat dat moet van zijn vrouw. Als hij zich al ergens tegen verzet, komt dit tot uiting in de kleding van zijn kinderen. De vrouw van Joep wil per se dat de kleuren op elkaar afgestemd zijn, waardoor Joep ze soms bewust dingen aantrekt die niet matchen. Carla knikt vriendelijk en brengt het gesprek in een rechte lijn op de bacterieën die in je darmen wonen.

Waarom deed Gezondheidsplein me zo goed? Omdat het zo niet-verrassend is. Geen onverwachte ontdekkingen of uitspraken die je zouden kunnen verontrusten. Ik dacht in elk geval bij geen van de medische onderwerpen ,,verdomme, dat heb ik ook''.

En mocht ik in een volgende aflevering onverhoopt toch symptomen gaan herkennen, dan weet ik zeker dat ik me geen zorgen ga maken. Omdat in de wereld van Gezondheidsplein niks écht erg is. En dat kan soms zo lekker zijn. Het gevoel van blinde paniek dat je tijdens het bekijken van Bobo's in the bush zo maar kan overvallen lijkt dan ineens heel ver weg.