118

Omdat KPN weer winst maakt, krijgen alle 20.000 werknemers een eenmalige uitkering van 500 euro. Bravo! Hoe komen ze bij KPN aan die winst?

Laat ik dat uitleggen met het voorbeeld van één dienst, de KPN 118 nummerinformatiedienst. Die dienst heeft altijd goed gefunctioneerd, maar de laatste tijd gebeuren er vreemde dingen.

Ik wilde het nummer van het stadhuis van Haarlem weten en belde 118.

,,Spreek de gegevens telkens duidelijk na de piep in'', zei de computer. Een andere vrouwenstem vroeg daarop voortvarend: ,,Zoekt u het telefoonnummer van een persoon of van een bedrijf?'' Piep.

Wat gaat hun dat aan, dacht ik nog, maar tijd om te denken krijg je niet.

,,Er is geen invoer ontvangen of uw invoer is niet herkend'', zei de computervrouw scherp. ,,Zeg persoon of bedrijf.''

,,Het is geen persoon en ook geen bedrijf.''

,,Wat is de plaats of zeg het landelijk nummer'', bitste de computervrouw.

,,Haarlem.''

,,Is Haarlem correct?''

,,Ja'', zei ik, maar kennelijk niet hard genoeg, want wéér klonk het: ,,Is Haarlem correct? Antwoord met ja dat klopt of nee fout.''

,,Ja, dat klopt'', zei ik gehoorzaam. Ik was weer terug in de schoolbanken toen je ook nauwgezet de bestraffende woorden van de meester moest herhalen.

,,Antwoord is niet te verstaan.'' Kunnen computervrouwen ook doof worden? Ik had toch zo duidelijk mogelijk gearticuleerd?

,,Wat is de naam van het bedrijf?'' begon ze weer.

,,Het stadhuis.''

,,Wat is de straat?''

,,Ik weet het echt niet.''

,,Als u de straat niet weet, zegt u: onbekend.''

,,Neem me niet kwalijk: onbekend.''

Mijn toon was gedweeër geworden, je wilt zo'n computervrouw niet tegen je in het harnas jagen, anders krijg je helemaal niks meer te horen.

,,Er zijn meerdere vermeldingen gevonden die nu één voor één worden opgelezen'', zei ze. ,,Omroep Radio en TV, klopt dat?''

,,Nee!''

,,Renovatie...blamzwamprrr...klopt dat?''

,,Nee! Wie praat er hier trouwens onduidelijk?'' vroeg ik.

,,Er zijn geen vermeldingen gevonden die beantwoorden aan uw gegevens, u wordt doorgeschakeld naar een medewerker, de extra kosten hiervoor zijn 55 eurocent.'' De computervrouw had genoeg van deze querulant.

Ik hing op, belde weer, doorliep opnieuw het hele traject en kreeg toen te horen: ,,Autobedrijf Brouwer klopt dat?''

,,Nee!'' gilde ik radeloos.

,,Autobedrijf Franken?''

Toen liet ik me toch maar voor 55 eurocent doorschakelen naar die telefoniste van vlees en bloed.

,,Het stadhuis van Haarlem?'' vroeg ze vriendelijk. ,,Natuurlijk, u krijgt het van de computer.''

En ik kreeg het onmiddellijk. Mijn sprakeloosheid was groot. Waarom had die computervrouw mij niet zo snel geholpen?

,,KPN Telecom bedankt u voor het bellen'', zei ze nu.

,,Graag gedaan'', bracht ik nog uit, want voor de winst van KPN moet je als klant iets overhebben. Ik was bovendien al blij dat ze niet vroeg: ,,Waarom heeft u eigenlijk dat stadhuis nodig?''