Teevee Rosé

Gisteravond zapte ik even langs Maandag Prinsjesdag (NPS). Remko Vrijdag zong daar net het lied La Mamma (Charles Aznavour). Wat deed hij dat mooi. Zo gevoelig en niet-ijdel. Ik had er de hele avond wel naar willen blijven luisteren. Maar mooie dingen duren ook op televisie meestal kort en Joost Prinsen nam het programma weer over.

Daarna zapte ik naar Albert meets Celine in New York (RTL4). Daar bleef ik niet heel lang, want ik hou niet van Celine Dion. Je mag zulke dingen eigenlijk niet zeggen, maar ik vind dat Celine best een ijdel rotgeluid heeft. In tegenstelling tot Remko Vrijdag. Vooral in de Titanic-titelsong My heart will go on doet Celine Dion iets heel vervelends met haar stem. Toch schijnt ze de best verkopende vrouwelijke artiest ter wereld te zijn. Celine verklaart haar succes als volgt: ,,I go on stage and the magic starts.'' Ze zingt de komende drie jaar in Las Vegas. Vijf dagen per week, in een speciaal voor haar gebouwd colosseum. Daar hebben wel vierhondertachtig bouwvakkers aan meegemetseld. Er dansen elke avond vijftig mensen om haar heen. Ik vind haar eng. Bijna net zo eng als de man van de Frisia-reclame. Albert Verlinde, die haar interviewde, vind ik niet eng. Integendeel, leuk-ijdel. Toch wilde het maar geen gesprek worden. Misschien had Albert zijn vragen moeten zingen.

Het lijkt me ook vreselijk lastig. Wereldberoemde mensen zijn per definitie moeilijker aan het praten te krijgen dan een willekeurige gast uit Jambers 10 jaar later op RTL4. Paul (Jambers) hoefde er gisteren in elk geval weer eens nauwelijks moeite voor te doen. De vrouw tegenover hem ratelde zonder enige remming over de slaappillen die ze door het eten van haar man had gedaan. En hoe ze daarna zijn bed in de fik had gestoken. Of nou, ja, in de fik gestoken, het laken rookte zo'n beetje. De man verbrandde levend. Nee, het was niet haar bedoeling geweest hem te vermoorden, ze wou hem alleen maar even laten schrikken.

Zo'n persoonlijk en spannend verhaal zul je iemand als Kevin (Costner, was op SBS6 te zien in de afgrijselijke film The Bodyguard) nooit horen vertellen. Een glimp van de mens achter een beroemdheid blijft zeldzamer dan de totale overgave waarmee niet-bekenden hun ziel soms bloot willen leggen.

Ruby Wax heeft vaak in de honger naar de glimp voorzien. Ruby Wax with... Pamela Anderson was me net zo lief als Ruby Wax with... Helen Mirren. Daarom had ik me gisteren ook zo verheugd op Ruby Wax with... Susan Sarandon (BBC1). Het bleek jammer genoeg een saaie aflevering. Ruby moet zeker een dag met de actrice hebben doorgebracht, maar er kwam niet zo heel veel uit.

Nu ik er over nadenk, heb ik deze hele televisiezomer nauwelijks spannende interviews gezien. Vooral op de Nederlandse televisie ontstond er (door de hitte?) een vreemdsoortige rosé-tv. Gezellig zitje, buiten of ten minste met alle deuren open, zeer losse toon en veel rosé. Toen ik dertien was, werd zo'n van de ouders gestolen fles rosé als trofee naar een feestje meegevoerd en we dronken hem apetrots leeg, maar we begrepen toen al dat het echte werk de rode wijn was. Rosé leidt tot veel te ontspannen, oppervlakkige gesprekken.

Ik geloof ook niet dat iemand bij Adriaan van Dis op zijn vraag wat wilt u drinken? ooit heeft geantwoord een glaasje rosé graag.