Ranke atleet Collins verrast sprintelite

De wereld- en olympisch kampioen (Maurice Greene) en de wereldrecordhouder (Tim Montgomery) faalden gisteravond op de 100 meter en het was een frêle sprinter uit een ministaatje die het koningsnummer bij de WK atletiek in Parijs won. De 27-jarige Kim Collins troefde in een betrekkelijk langzame tijd, 10,07 seconde, alle favorieten af. Tweede, in 10,08, werd de pas 18-jarige Darrell Brown uit Trinidad, derde de 29-jarige Brit Darren Campbell, in dezelfde tijd. Ook diens landgenoot Dwain Chaimbers finishte in 10,08, maar na het bestuderen van de finishfoto resteerde voor de meest gespierde sprinter slechts de vierde plaats.

De nieuwe wereldkampioen komt uit St. Kitts en Nevis, een verzameling vulkanische eilandjes in de Caraïben tussen Puerto Rico en Guadeloupe. Er wonen 45.000 mensen. ,,Nog niet genoeg om hier het stadion mee te vullen'', zei hij na afloop. ,,Maar je hoeft niet per se uit een groot land te komen om een groot kampioen te zijn.''

Het was een sneer naar de Amerikanen, die deze keer niet eens een medaille wonnen. Dat was niet meer voorgekomen sinds 1995. In de drie WK's die daarop volgden (1997, '99 en 2001) eiste de Amerikaan Greene de wereldtitel voor zich op. Die kon hij gisteren niet verdedigen, doordat hij eerder op de avond in de halve finale een spierblessure opliep.

Vanaf het moment dat hij de finish passeerde, werkten alle bierpompen in St. Kitts en Nevis op volle toeren, wist Collins. ,,Dit is voor ons land de belangrijkste gebeurtenis sinds de onafhankelijkheid in 1983.'' In zijn vaderland, dat hij verliet voor een studie (sociologie) en een atletiekbaan in Texas, is hij een superster: er is een weg naar hem vernoemd en de regering deed hem al een huis cadeau. En elke keer als hij aankomt op het vliegveld bij de hoofdstad Basseterre, staat een auto met chauffeur klaar. Omdat de regering hem als een ambassadeur van het onbekende land beschouwt, kreeg Collins zelfs een diplomatiek paspoort. Voor Collins kent de wereld geen grenzen.

Nog opvallender dan de winnaar was de tijd die toereikend was voor de wereldtitel. Ook Carl Lewis won de 100 meter bij de WK in 1983 in 10,07. Het was tot gisteren de laatste keer dat de tiensecondengrens op het mondiale toernooi niet werd doorbroken. Campbell had daar wel een verklaring voor. ,,Bij de sprints in het verleden was de nieuwe startregel er nog niet.'' De Brit doelde op de regel die sinds dit jaar bij de loopnummers geldt waarbij alleen een valste start bij de eerste start nog wordt getolereerd. In de oude situatie werd een sprinter pas gediskwalificeerd als hij zelf twee keer valse startte. Belangrijkste slachtoffer van de nieuwe regel was de Amerikaan Jon Drummond, die zondag in de series op de 100 meter voor chaos zorgde doordat hij na diskwalificatie de baan niet wilde verlaten.

Ook voorafgaand aan de finale werd de tiensecondengrens niet gepasseerd. Montgomery (vijfde) zag zijn vorig jaar in Parijs gelopen wereldrecord van 9,78 geen enkel moment in gevaar komen. Brown liep zondag 10,01, een wereldjuniorenrecord. Diezelfde dag liet Collins 10,02 noteren. Opmerkelijk was dat hij in de halve finales de langzaamste was van de acht die zich plaatsten voor de finale. De man die een persoonlijk record heeft van 9,98 was het zuinigst met zijn krachten omgesprongen. Zijn mooiste prestaties tot gisteren: zijn overwinning vorig jaar op de 100 meter bij de Gemenebestspelen en zijn bronzen medaille op de 200 meter bij de WK van 2001.

Collins werkt in tegenstelling tot veel collega's niet met gewichten en dat is goed te zien. Hij is een ranke verschijning en met 64 kilo veruit de lichtste van de acht finalisten. Opvallend waren ook zijn lange sokken, die bijna tot zijn knieën waren opgetrokken. Veel sprinters lopen zonder sokken en een enkeling (Drummond) met één sok, uit bijgeloof.

De bescheidenheid van Collins contrasteert met de extraverte natuur van de onttroonde wereldkampioen. Gisteravond liep de 29-jarige Greene voor de start van de halve finale weer als een gekooide tijger op en neer, hongerig naar het startschot. Maar zijn droom over een vierde wereldtitel spatte uiteen toen hij een spier in zijn linkerbovenbeen verrekte. Als achtste kwam hij over de finish, hinkend. ,,Ik had me het hele jaar nog niet zo goed gevoeld. I felt great. Ik voelde dat ik iets heel indrukwekkends ging doen, mijn lichaam naar een plaats brengen waar het misschien nog niet klaar voor was. Van tevoren had ik gezegd dat er maar één manier was om me van het goud af te houden: door me van de baan af te halen. Dat had ik beter niet kunnen zeggen.''

Heeft Green zijn beste tijd gehad? ,,Maak je geen zorgen. Dit is nog niet het einde van een tijdperk.'' Michael Johnson, veelvoudig wereld- en olympisch kampioen op de 200 en de 400 meter, denkt daar anders over. ,,Hij zal nooit meer op zijn beste niveau komen'', aldus de Amerikaan die in Parijs gastcommentator is bij de BBC en een column heeft in de Franse sportkrant L'Equipe. ,,Voor hem was het vorig jaar al afgelopen. Maar we moeten vooral niet vergeten dat hij de 100 meter als geen ander heeft gedomineerd.''