WIELERHISTORIE

Het kostte de heren nog moeite om langs de slachtoffers te geraken, maar het is ze uiteindelijk toch gelukt. Nu maar op jacht naar de staart van het peloton dat in de verte verdwijnt.

Sport? Ja zeker. Je gaat voor de overwinning – daartoe is alles geoorloofd en mag je over lijken gaan zolang je maar de grens van fair play, van sportiviteit, niet overschrijdt. Hebben de drie op de foto dan misschien grote financiële belangen die hen naar het peloton doen spurten en hun gevallen makkers zo maar achter te laten. Wel nee, het zijn amateurs in Olympia's Tour en ze konden hooguit hopen daarin zo uit te blinken dat ze een profcontract zouden krijgen, maar dat verdien je niet achterin het peloton.

Het is een beeld van de sport dat de laatste decennia alleen maar aan actualiteit heeft gewonnen. Zoals tijdens de laatste Ronde van Frankrijk nog bleek uit de euforie in de media toen de Duitser Jan Ullrich wachtte op zijn gevallen aartsrivaal Lance Amstrong. Maar niet alleen in de wielersport zit de klad, bij voetbal is het al gewoon dat de arbiter bij een blessure fluit omdat het te lang duurt voordat de bal buiten de lijnen wordt getrapt. Ook bij bijvoorbeeld hockey duurt het alsmaar langer voordat wordt gestopt als een speler ongelukkig onderuit is gegaan.

Daar moet in het veld vaak eerst over worden gesproken waar het vanzelfsprekend hoort te zijn – als je tenminste van een wedstrijd wilt kunnen spreken.

Dit is de achtste foto in een serie van wielerfotograaf Cor Vos. Deze exposeert tot en met 31 augustus in het Nederlands Fotomuseum te Rotterdam.