Querida Máxima,

Al 153 jaar dood maar springlevend in eigen land. Argentinië herdacht deze week de sterfdag van de op voetballer Maradona na meest populaire landgenoot: generaal José Francisco de San Martín. Hij geldt als de Jerommeke van Argentinië. De Vader des Vaderlands die dankzij een dappere strijd, een gruwelijke tocht over het Andesgebergte in 1817, het zuidelijke deel van Zuid-Amerika wist te bevrijden van de Spaanse koloniale heerschappij.

Die sterfdag was zondag, maar omdat die dag toch niemand werkt, kregen de Argentijnen maandag een vrije dag. Dat is wettelijk zo geregeld en heeft als officiële reden dat een lang weekeinde goed is voor het toerisme. De echte verklaring is dat een mens nooit te veel vrije dagen kan hebben. Argentinië heeft – Kerstmis of Pasen uitgezonderd – ook nooit een feestdag op een vrijdag want dat zou zonde zijn. Zo vlak voor het weekeinde doet men toch al niet te veel.

De rest van de tijd wordt er overigens wel keihard gewerkt. Soms overdrijven je landgenoten zelfs. Op verzoek van de vakbonden loopt er bijvoorbeeld een onderzoek naar een supermarkt in Mendoza waar de kassameisjes verplicht werden om een luier te dragen. Dan konden ze de plaspauze immers overslaan.

Die herdenking van San Martín is trouwens een bloedserieuze zaak. Uit Venezuela kwam president Hugo Chávez speciaal over om een bosje bloemen te leggen bij het standbeeld van de populaire militair. Daar werd zondag ook door militairen te paard een stijfprachtige plechtigheid gehouden.

Er is geen ontkomen aan. Mijn dochter Barbara moest met klas vijf van het San Jorge Colegio een paar dagen voor de sterfdag het nogal ingewikkelde levensverhaal van de Grote Bevrijder naspelen. Eerst zongen alle aanwezigen het volkslied. Op het bord hingen leuzen als patriottisme, toekomstvisie en gerechtigheid. Enfin, in Nederland zou de onderwijsinspectie bij een dergelijk spektakel de hele school onmiddellijk hebben dichtgetimmerd. Maar ja, wie herinnert zich in Holland de sterfdag van staatsmannen als Willem van Oranje, admiraal Michiel Adriaenszoon de Ruyter of generaal Hans Couzy?

De Argentijn smult van vaderlandslievend vertoon. Op het schoolplein wordt iedere ochtend – stipt om acht uur – de vlag gehesen. Links de schoolvlag en rechts, iets hoger, de blauw-witte Argentijnse vlag. De kinderen staan er per klas in rijen naar te kijken en moeten tijdens het hijsen het hoofd in de richting van de vlag draaien. Gedurende de ceremonie mag niet worden bewogen. Ouders die met hun kind te laat komen aanlopen, moeten tijdens het vlaggen roerloos blijven staan, hetgeen je een buitengewoon betrapte indruk geeft.

En dan opeens, na zo'n lange feestweek, wordt uit geheel onverwachte hoek het patriottische sfeertje alsnog bedorven. In Amstelveen. Daar kregen de – zoals het dagblad La Nación het donderdag omschreef – de bevallige `leeuwinnen' ,,een pak slaag'' (cachetazo) van uitgerekend de Hollandse hockeymeiden. Sinds 1996 hadden jouw hockeyvriendinnetjes niet meer zo'n grote nederlaag (5-0) geleden. En het werd nog erger. Donderdagmiddag heeft Oranje ook nog – live op tv – de Argentijnse hockeymannen verslagen. Zes tegen drie. Uitgerekend Nederland heeft het Argentijnse zelfbewustzijn een ontiegelijke optater bezorgd. Ik blijf de komende dagen binnen. Suerte.

Buenos_Aires@nrc.nl