Toon je ding!

Vijfhonderdvijftigduizend euro subsidie moet er worden verdeeld, jong en allochtoon en Amsterdams is de doelgroep en de quasi-Amerikaanse slogan die het Amsterdamse Fonds voor de Kunst (AFK) daartoe bedacht, luidt: `Laat me je ding zien.'

Sommige grappen kun je beter achterwege laten, ik volsta dus met de constatering dat er bij dat AFK een stel halve zolen werkt zonder enig idee van jong en/of allochtoon. Want die laten die grap namelijk niet liggen, echt niet. En, zoals blijkt uit een reportage op de kunstpagina van deze krant, zelfs als ze de grap laten voor wat hij is, ze laten zich door deze slogan niet opjutten. Ze melden zich niet, in Osdorp. En ze zullen zich in de wijk de Baarsjes ook niet melden en evenmin in Amsterdam-Oost of Buitenveldert. Ze houden hun ding privé.

Ook afgezien van die slogan is deze `Campagne Cultuurbereik', waarmee het AFK druk is, raadselachtig onhandig. Bij alle subsidiefondsen wordt bezuinigd. Maar het AFK gaat met volle kracht vooruit om jonge, bij voorkeur allochtone mensen (lees: zieligerds `die vaak nog niet de weg [weten] naar subsidies') met artistieke aspiraties `subsidierijp' te maken, zoals, twee staatssecretariaten geleden, Rick van der Ploeg, dat definieerde.

Omdat die types, naar men bij het AFK vermoedt, te lui/dom/rebels zijn om te voldoen aan minimale eisen, zijn er geen eisen. Ook in een aanvraagformulier is niet voorzien. Veel te griezelig, iets met letters en inkt, dat schrikt maar af.

Hoe het wel in zijn werk gaat? Tot en met 7 september houdt een medewerkster van het AFK spreekuur in een buurthuis of bibliotheek. Één dag lang. Als het zich een beetje heeft rondgesproken, is ze weer weg, naar een andere buurt. Zij zit achter haar tafeltje te wachten tot het jonge kansarme talent binnen stormt dat niet werd afgeschrikt door de poster of de flyer met die slogan. Het jonge kansarme talent heeft zich goed voorbereid, het gaat laten zien wat het kan, het kent Idols. Het wil een liedje zingen, het pakt een schilderij uit dat nog druipt, het ritst het foedraal van de gitaar open om het intro van Satisfaction te spelen, beter dan Keith.

Maar nee, dat is de bedoeling niet. Pak je bullen maar weer in. Achter het tafeltje wordt gesproken van een `protoplan'.

Het AFK interesseert zich alleen in schijn voor het ontginnen van `in de wijken' verborgen talent (scouten, noemen ze dat trouwens, reuze professioneel). Als iemand een lelijke tekening laat zien, dan kan hij niet rekenen op een eerlijk oordeel. Mocht er überhaupt naar gekeken worden, dan krijgt hij te horen: ,,Misschien kun je ook wat ander werk aan de commissie tonen.'' Daar is die tekenaar mooi klaar mee, met zulke valse hoop.

`Campagne Cultuurbereik' is een cynische onderneming. Jonge allochtone kunstenaars worden versleten voor achterlijk, hun werk wordt niet serieus genomen en intussen worden ze aangespoord tot afhankelijkheid van subsidiegeld. Gedresseerde hondjes wil het AFK van ze maken. Terwijl ze alleen maar lekker bezig waren met hun ding.