Nachtelijk avontuur

Een tijdje geleden werd ik 's ochtends uit mijn bed gebeld door de politie. ,,Heeft u misschien een bruine pony met een zwarte staart en twee witte achterbenen?'' vroeg de agent.

,,Dat klopt'', antwoordde ik verbaasd. En terwijl ik de slaap uit mijn ogen wreef, dacht ik: hoe weet hij dat nou? ,,Een boer zag haar vanochtend vroeg over straat lopen en heeft haar gevangen'', zei de agent. ,,Ze staat nu tussen zijn koeien in het weiland. U moet haar maar snel komen ophalen.''

Het was niet de eerste keer dat Belinda, mijn 25 jaar oude pony, uit haar wei was ontsnapt. Een paar maanden eerder was ze ook al eens over de sloot gesprongen en in de moestuin van de buurman gaan grazen. Daarna was ze, met een buik vol sla en boerenkool, in de richting van het dorp gelopen. Ook toen werd ik door de politie gebeld. Ze hadden haar aangehouden op het terras van het dorpscafé.

Maar dit keer had Belinda een veel langere tocht gemaakt. Ze was helemaal naar het volgende dorp gewandeld, een kilometer of vijf verderop. Het adres dat de agent me gaf, kwam me bekend voor. Het was dezelfde straat waar Mieke woonde, het meisje dat Belinda verzorgt en regelmatig met haar gaat rijden. De route naar het huis van Mieke kent Belinda heel goed. Daar krijgt ze namelijk vaak een appel of een worteltje.

Ik denk dat Belinda midden in de nacht opeens trek kreeg in iets lekkers. En dat ze toen dacht: ik ga eens gezellig bij Mieke langs. Misschien heeft ze wel een tijdje in het donker voor de deur staan wachten. Toen er niemand opendeed, is ze natuurlijk teleurgesteld weer naar huis gegaan. De boer moet wakker zijn geworden van het geklepper van haar hoefijzers op het asfalt. En omdat een loslopende pony een gevaar is op de weg, heeft hij haar gevangen.

Toen ik bij de boerderij aankwam, stond Belinda heel hard te hinniken in de wei, alsof ze wilde zeggen: waar bleef je nou? Ik deed haar halster om haar hoofd en bedankte de boer. De hele weg terug sjokte Belinda gedwee achter me aan. Ik kon aan de hoefafdrukken in het zand precies zien hoe ze op de heenweg gelopen had. Eerst in de berm naast het fietspad, toen over een grasveldje en vervolgens dwars door een nieuwbouwwijk. Daar had ze op de stoep gepoept. Stel je voor dat er 's nachts iemand door de gordijnen naar buiten had gekeken en opeens een pony door zijn straat had zien lopen, zonder ruiter en zonder zadel of hoofdstel. Die persoon had vast gedacht dat-ie droomde.

Aan het eind van de route kwamen we bij een druk kruispunt. Tot mijn grote verbazing zag ik dat de hoefsporen precies bij een zebrapad stopten. In de berm aan de overkant ging het spoor weer verder. Belinda had dus heel netjes over het zebrapad gewandeld, precies zoals ik haar geleerd had. Trots gaf ik haar een klopje op haar hals. Zou ze ook braaf naar links en naar rechts hebben gekeken voor ze overstak?