`Grease' met een hijgende Danny

Met zo'n tutje als Sandy – maagdelijk petticoatjurkje, het haar in staartjes – kan een ladykiller als Danny natuurlijk niet bij zijn stoere vrienden aankomen. Hij zou zich doodschamen. Zij hunkert, hij ook, maar er komt niets van terecht. En toch had het allemaal zo eenvoudig kunnen zijn. Want zodra ze tenslotte heur haar losgooit en zich wellustig in nauwsluitend lycra hult, vallen ze elkaar prompt in de armen: You're the one that I want – you, oo, oo, oo.

Op een veelomvattende intrige is de musical Grease nooit te betrappen geweest, maar veel doet dat er niet toe. Sinds de show in 1972 op Broadway in première ging, en sinds de verfilming met John Travolta en Olivia Newton-John uit 1978, wordt dit vrolijke staaltje back to the fifties altijd wel ergens met succes gespeeld. Ook hier: in 1997 produceerde Stardust Theatre een voorstelling met Nederlands gesproken dialogen, die buitengewoon genietbaar was. En nu is er een Amerikaanse productie, speciaal voor de Europese markt geënsceneerd in opdracht van een Duits impresariaat.

Daar zijn ze dus weer, de bink Danny en de bleue Sandy, als middelpunt van een 23-koppig ensemble in een booglijst van rood neon, met soepel schuivende decortjes waarin van alles te zien is: de ene keer het zuurstokroze van de meisjeskamer, de andere keer de priemende lichten van de zaterdagse dansavond in de gymzaal.

Het ziet er fleurig uit, en de jaren vijftig-pastiche werkt weer volop, met al die brylcreemkuiven, de paardenstaarten en de hippe taal van die tijd: ,,Hi you guys!'' En hoewel het achtkoppige orkest het er af en toe wel erg vet bovenop legt, ontstaat ook weer het feestgevoel dat Grease moet oproepen. Dit is jeugdsentiment voor alle leeftijden: de babydolletjes, de gierende hormonen, de giebelmeisjes en de tienerverdrietjes, op muziek die echo's oproept uit de vlegeljaren van de rock & roll.

Gedanst wordt er uitbundig en aanstekelijk, in een mengeling van jive en disco met een enkele zwenking die uit een recentere videoclip afkomstig lijkt. Maar de zang vind ik minder overtuigend. Zo lang iedereen zijn strot opentrekt, en het orkest monter doortettert, is de show aardig in orde. Het zijn echter de solonummers die vaak een beetje tegenvallen. Danny (Greg Kohout) is meer een hijger dan een zanger, terwijl het bij Sandy (Carel Lynn Manuel) te veel aan de schattigheidsfactor schort. Haar smachtende Hopelessly devoted to you, in de film zo stralend gezongen door Olivia Newton-John, klinkt dof en geroutineerd als een nachtclubzangeres. Ondanks de opgevoerde acteerstijl die wel bij zo'n stripachtig spektakel past, zou bij zulke nummers toch een enkel tienertraantje moeten prikken.

Het is alsof de Engelse regisseur Danny Gilmore zich meer om het hele ensemble heeft bekommerd dan om de twee, die centraal zouden moeten staan. Met als gevolg dat deze Grease net iets minder mijn hart steelt dan ik had gehoopt.

Voorstelling: Grease, van Jim Jacobs en Warren Casey, door Stairway/Wolfgang Bocksch Concerts. Muziek o.l.v. Janice Aubrey. Decor: Terry Parsons. Regie: David Gilmore. Gezien: 21/8 in Carré, Amsterdam. Aldaar t/m 7/9; tournee 4/10 t/m 7/12. Inl: 0314 365732 of www.stairpro.com

    • Henk van Gelder