Kernwapens Iran

In het artikel van dr. Steven Everts (NRC Handelsblad, 16 augustus) wordt duidelijk gemaakt, waarom Iran kernwapens nodig denkt te hebben. Het Iraanse kernbrandstofprogramma wijst ook in die richting, omdat er op middellange termijn geen enkele behoefte is voor de civiele toepassing van dit materiaal.

Deze veronderstelde intentie staat echter haaks op het feit dat Iran het non-proliferatie verdrag (NPV) ondertekend heeft; hierbij ziet Iran af van de verkrijging van kernwapens, hetgeen weer geverifieerd wordt door het Internationaal Atoom Agentschap (IAEA) te Wenen. Iran heeft uiteraard verklaard, dat het programma uitsluitend voor civiele toepassing is, tevens is het zelfs niet uitgesloten, dat Iran onder druk een intensiever controle systeem, het zogeheten `additionele protocol' zal aanvaarden.

Met niet al te veel fantasie, kan men zich nu de volgende ontwikkeling voorstellen. Keurig gecontroleerd door het IAEA wordt in Iran kernbrandstof geproduceerd en wanneer men het moment technisch dan wel politiek `opportuun' acht, wordt het NPV opgezegd (opzegtermijn 3 maanden; onlangs heeft Noord-Korea dit gedaan). Vervolgens wordt het geproduceerde `civiele' materiaal gerecycleerd in de bestaande installaties, die redelijk snel aangepast kunnen worden voor de productie van materiaal van kernwapenkwaliteit. Op deze wijze zou de bizarre situatie ontstaan, dat onder het toeziend oog van het IAEA Iran een kernwapenprogramma ontwikkelt.

De inherente tekortkoming van het IAEA-controlesysteem (van elk controlesysteem) is dat het slechts kan controleren en geen maatregelen kan nemen tegen mogelijke intenties. Bij de hierboven geschetste ontwikkeling schieten het NPV en IAEA dus volledig tekort.

    • Ir. C.J. Joseph