BRMC

Black Rebel Motorcycle Club wekt niet de indruk moeite gehad te hebben met de doorgaans zo moeilijke `tweede plaat'. Het succes van hun debuut lijkt de met `jet rock' flirtende band eerder te hebben geïnspireerd. Vooral productioneel is nu alles uit de kast getrokken. Een keurig muurtje van gitaren, een loepzuivere mix, precies het juiste effect op de vocalen, over alles lijkt eindeloos nagedacht. Dat had goed kunnen uitvallen, want het debuut kende het manco van de monotonie: een paar nummers bleven hangen, de rest leek opvulling. Take them on on your own heeft echter zo zijn eigen gebreken. Allereerst is daar de uit de Britpop gehengelde compositorische geliktheid. Oasis klinkt wel heel vaak door. Maar ook, en dat is deels te wijten aan de overmatige productie, het werk van de psychedelische eendagsvlieg Kula Shaker. Dan kun je wel geëngageerd zingen over wapens en falende generatiegenoten, maar in een zouteloze muzikale omgeving klinkt dat al snel een beetje gezocht. De nieuwe Black Rebel Motorcycle Club is suikergoed van de betere soort. Maar om je generatiegenoten in wiegeliedjes voor de massa te verwijten dat ze de wereld langzaam in een coma laten glijden is ronduit lachwekkend.

BRMC, Take them on on your own; Virgin 7243 5 91618 2 2