Uitvaart

Hoe zou ik mijn eigen uitvaart geregeld willen hebben?

Het is gelukkig geen vraag die me dagelijks kwelt, maar in tijden van dood en verderf word je er wel eens door bezocht. Je ziet de keuzes van dierbaren, en de consequenties daarvan.

Mijn vader koos voor zichzelf een katholieke rouwmis en een crematieplechtigheid. Hij was allang niet meer écht katholiek, maar hij vond de katholieke rouwrituelen mooi, vooral als er gregoriaanse zang bij was. Alléén een crematie leek hem, als zoveel mensen, maar `een kale bedoening'.

Nu is de katholieke kerk wel goed, maar niet gek. Ze willen best een mooi liedje bij je kist zingen, maar wél op hun religieuze voorwaarden. Gelijk hebben ze. Wie katholiek toegezongen wil worden, zal ook de katholieke boodschap nog even ingescherpt krijgen terwijl hij in zijn kist ligt te genieten. En dus vertelde de pastor vanaf het altaar op gedempt montere toon dat mijn vader nu naar het hiernamaals ging, waar hij tot zijn grote vreugde herenigd zou worden met mijn moeder.

Ik zou mijn ouders zo'n weerzien van harte gunnen al hoop ik dat mijn moeder dan niet meer elke dag voor hem moet koken maar ik weet zeker dat ze in deze katholieke heilsverwachting allang niet meer geloofden. Toch kon ik het die pastor niet kwalijk nemen dat hij op mijn vaders valreep nog even deze poging tot annexatie deed. De katholieke kerk hoeft zich niet te laten behandelen als een liedjesprogramma op de radio, waarvoor je je favoriete plaatje kunt aanvragen zonder lid te worden van de omroep.

Maar een beetje onbevredigend is het natuurlijk wel voor alle partijen. Het leidt tot een vorm van veinzerij waar het leven al zo vol mee zit dat je er de dood niet meer mee zou moeten belasten.

Ik zou er niet over beginnen als ik het in (ex-)katholieke kringen al niet veel vaker had meegemaakt, vooral bij rouwplechtigheden. De boodschap wordt afgewezen, maar de rituelen blijven in trek. En waarom? Omdat de crematie `zo'n kale bedoening is'.

Maar is dat wel altijd waar?

Ik heb indrukwekkende crematies meegemaakt en slechte katholieke rouwdiensten en andersom. Zoek mooie muziek uit, kies enkele verdienstelijke sprekers die de gestorvene goed gekend hebben en je hebt een aangrijpende crematieplechtigheid. (Zie er wel op toe dat de koffie na afloop niet van de vorige dienst is.)

Ja, `een mooie crematie', daar teken ik voor, al wil ik er nog wel graag even mee wachten. Of het al of niet in besloten kring moet, zoals steeds vaker lijkt te gebeuren, dat is een kwestie voor de nabestaanden. Zij moeten al die handjes geven, niet ik.

Wel zal ik erop staan dat ik niet in het openbaar wordt opgebaard in zo'n akelige rouwkamer waar de adem van Dracula doorheen waait.

Niemand mag me meer zien. Want ik ben er niet meer. Die wassen pop die daar met onwezenlijke aardbeienkoontjes onder het glas ligt te besterven, dat is een slechte parodie op het leven.

Ik ben er niet meer. Ik ben niet hier en niet daar, laat staan daarboven.

Ik ben weg.