Stones belijden hun liefde voor soul en blues

De `Rolling Stones Rock&Soul; Revue' had de ondertitel kunnen zijn van het concert dat de Stones afgelopen zaterdag gaven in het intieme Vredenburg in Utrecht. Zoals in ieder land had de band in Nederland behalve de stadionconcerten ook `een kleinschalig optreden' gepland. Dat geeft ze de kans om nummers te spelen waar ze zelf zin in hebben. In Vredenburg werd voor een groot deel teruggegrepen op onverwachte cd-tracks en op hun eerste liefde: covers van oude rhythm & blues-liedjes.

De leeftijd van het publiek in Vredenburg was hoger dan in de Kuip. Hier stonden de vijftigjarige die-hardfans, die elkaar begroeten met: ,,Zag ik jou niet vijfentwintig jaar geleden bij dat concert in Parijs?''. Even na tienen kwamen de muzikanten het podium opgedrenteld. Ze openden met Jumping Jack Flash, wat alle fans onmiddellijk een meter naar voren deed springen. Daarna volgden `Don't Stop' (van Get Yer Ya-Ya-'s Out), een dreigend Hand of Faith (van Black and Blue) en het rustige No Expectations, waarbij Jagger achter de piano zat en een indrukwekkende falset à la Prince opzette.

Jagger was goed bij stem, met precies de juiste combinatie van krakend sarcasme en vervoering. De ijzeren entertainer was hier minder zichtbaar dan in de Kuip. Het leek soms alsof hij zo opging in zijn kronkeldans, dat hij aan het eind van een nummer met kracht moest terugschakelen naar zijn rol als gastheer. Bijvoorbeeld tijdens Its's Only Rock 'n' Roll, waarbij Wood, Richards en Jagger elkaar omhelsden, onder gejuich van de zaal. Het was dan ook een van de weinige momenten van contact tussen de grootheden. Want de Stones speelden dan wel op een kleiner podium, van intimiteit onderling was nauwelijks sprake. Alleen Keith ging buurten bij bassist Daryll Jones en Ron Wood.

Halverwege volgde een soul-intermezzo, met Everybody Needs Somebody To Love, That's How Strong My Love Is (bekend van Otis Redding) en Going To A Go-Go (geschreven door Smokey Robinson), met schetterende blazers en een rauwe Jagger. De uitmijters waren weer eigen hits: Brown Sugar, Start Me Up en Satisfaction. In deze kleine zaal werd eens te meer duidelijk waarom de Stones al veertig jaar fascineren. Niet alleen om de muziek maar ook om hun houding: die weergaloze Richards die geen moment stilstaat. Hij scharrelt rond, speelt een stukje op zijn knieën, en scharrelt weer verder. En Jagger, die danst, springt en ondertussen net zo energiek doorzingt.

De Stones, het is een zegen dat ze nog bestaan.

Concert: Rolling Stones.

Gehoord: 16 augustus, Vredenburg, Utrecht. Herhaling: 19 en 20 augustus, Arena, Amsterdam.