Sensationeel debuut The Darkness

Radiohead en Manic Street Preachers stonden lang voordat ze beroemd werden al eens op Waterpop. Het sympathieke, gratis toegankelijke festival in het Zuid-Hollandse Wateringen heeft er een handje van om een afwisselend, overwegend nationaal programma te koppelen aan één of meer interessante nieuwkomers uit het buitenland. De 26ste editie stelde in dat opzicht niet teleur, want de zonnige dag waarop 25.000 mensen de weg naar het Hofpark vonden voor boeiende optredens van The Spades, New Cool Collective, Caesar en Postmen, werd besloten met het sensationele debuut van de Engelse rockgroep The Darkness.

Blikvanger van The Darkness is zanger en gitarist Justin Hawkins, een showman die het beste van Freddy Mercury, David Lee Roth en Prince in zich verenigt. The Darkness maakt schaamteloos ouderwetse hardrock (`cock rock' noemen ze het zelf) waarin hun liefde voor de muziek van Queen, Led Zeppelin en Foreigner breed wordt uitgemeten. Hoewel ze de kans liepen om in eigen land niet cool gevonden te worden in het licht van de door The Strokes en White Stripes aangevoerde garagerocktrend, werd het viertal na een explosief optreden op het recente Glastonburyfestival de hemel in geprezen als de groep die de `fun' weer terugbrengt in de rock & roll.

De ophef is terecht, bleek zaterdag in Wateringen waar jong en oud zich mee lieten slepen door een energieke rockshow. Met zijn hoge krijsstem en extravagante uiterlijk wekte Justin Hawkins een mengeling van verbazing, bewondering en hilariteit. Onder zijn zuurstokroze broek met extreem wijde pijpen, die zijn tatoeage van oplaaiende vlammen rond zijn navel goed liet uitkomen, droeg hij een zebra-jumpsuit die hij even later strak om zijn schouders hees. Met ontbloot bovenlijf was hij bijna een blauwdruk van Peter Frampton in diens Frampton Comes Alive-periode. Aan zijn wijdbeense sprongen en heldhaftige gitaarposes moeten vele uren oefenen voor de spiegel vooraf zijn gegaan.

Als je bedenkt dat deze muzikanten drie jaar geleden nog maar wat aanknoeiden als een tamme Britpopband met Justin Hawkins achter de synthesizer, is het bijna niet geloven hoe fantastisch The Darkness zich alle kneepjes van de glam-hardrock eigen heeft gemaakt. Ze stampen en scheuren zoals het hoort, en Justin en broer Dan Hawkins vullen elkaar aan als een wonderbaarlijk goed ingespeeld gitaartandem. Hun songs vertolken de simplistische emoties die bij stoere testosteronrock horen, maar met heerlijk banale stadionkrakers als Get your hands off my woman en Love on the rocks with no ice kregen ze ook de meisjes aan het dansen. Een steek onder water naar de sombere, serieuze muziek van Radiohead kwam in de vorm van een knoertharde cover van hun ooit zo gedragen Street spirit, compleet met spetterende gitaarsolo. Rond de pittoreske molen van Wateringen zal er nog lang over gepraat worden.

Concert: The Darkness. Gehoord: 16/8 Waterpopfestival, Wateringen.