Op Sardinië worden de zinnen gestreeld

Na Sardinië kan de hemel alleen nog maar tegenvallen. Daarom is het eiland voor de Italianen een populaire vakantiebestemming.

Als de meeste Europeanen weer de file inschuiven op weg naar hun werk, bereikt de Italiaanse zomervakantie haar hoogtepunt. Deze week ligt Italië nog zo goed als plat. Letterlijk. Op de ontelbare stranden langs de duizenden kilometers lange kustlijn. De met afstand meest populaire vakantiebestemming is Sardinië, een Caraïbisch paradijs in de Middellandse Zee ten westen van Italië. Vraag een Italiaan waar hij op vakantie gaat en één op de vijf noemt Sardinië.

Van premier Silvio Berlusconi tot onderwijzers Clelia uit Rome, van Victor Emanuel, nazaat van de laatste Italiaanse koning, tot biologe Stefania uit Caserta, profvoetballers, mode-vips: allemaal komen ze naar dit eiland.

Stefania komt voor het blauw. ,,Nergens in Italië biedt de zee zoveel verschillende en intens heldere kleuren blauw.'' Clelia uit Rome roemt de rust en het goede eten. Antonio uit Napels zegt nergens in Italië zoveel mooie stranden bijeen te hebben gezien. Mooier nog dan hij had gedacht. Hij is ook erg gecharmeerd van het wilde binnenland waar schapen vaak het enige teken van leven zijn en waar de natuur nog niet is volgestort met betonnen gebouwen.

Wie zelf gaat kijken, moet erkennen dat Sardinië een zinnenstrelende symfonie van kleuren is. Hier hebben de goden zo kwistig met blauw, geel en roze gestrooid dat na een bezoek aan Sardinië de hemel alleen nog maar kan tegenvallen. De eilandenarchipel Maddalena aan de noordwestkust van Sardinië lijkt het resultaat van een kogelslingerwedstrijd voor cyclopen. Her en der steken rotspartijen en kleine eilandjes uit het turkooiskleurige water op. Er is geen groter plezier dan met een bootje in dit ongelooflijke decor van strandje naar strandje te varen, zo nu en dan een duik nemend om in gesprek te gaan met de vissen die tot op tientallen meters zichtbaar blijven.

Of neem Costa Paradiso aan de noordkust. Hier ligt een strandje omringd door grote rotspartijen, een soort amfitheater waar versteende saters en sirenen vanaf de tribunes neerkijken op de zich in het nietsdoen vermeiende badgasten.

Er zijn roze stranden, witte stranden. Rotsstranden met door de natuur voorgevormde stoeltjes en stranden met fijn grind dat het lichaam grondig schrobt. Al is Sardinië dezer dagen het heetste plekje in Europa, je vindt hier maar weinig mensen die daar onder lijden. Hier worden de zinnen gestreeld. Iets wat geen enkel ander volk ter wereld zich waarschijnlijk beter weet te laten welgevallen dan de Italianen.

Wie zich al dit moois in de zomervakantie weet eigen te maken, toont dat het hem goed gaat. Sardinië is mode, een symbool. Het staat voor succes. Wie geslaagd is of daar voor door wil gaan, vertelt in het najaar van zijn Sardijnse avonturen. Silvio Berlusconi bezit er met zijn familie inmiddels zes huizen, waaronder la Certosa op een landtong van Porto Rotondo. De normale bezoeker komt hier niet ver. De weg naar het huis van de Italiaanse premier loopt dood, zo laten de carabinieri weten. Alleen de groten der aarden hebben toegang. Zoals de Russische president Poetin en vorig jaar de centrum-rechtse Europese premiers, onder wie Balkenende.

Rondom Berlusconi's villa zijn de prijzen fors gestegen, omdat iedereen nu eenmaal graag dicht bij de troon, het succes en de macht wil zijn. Voor een vierkante meter vakantiehuis betaalt men in Porto Cervo, de patserige hoofdstad van de Costa Smeralda, al gauw 7000 euro. De prijzen van de hotels lopen er op tot 2500 euro per nacht.

Helemaal duizelingwekkend zijn de getallen die de bemanning van de luxejachten in de haven van Porto Cervo desgevraagd produceert. Antonello, chefkok van Sarah, het grootste jacht in de haven, dreunt ze op. De in Nederland gebouwde boot heeft naar schatting 60 miljoen dollar gekost. De eigenaar, van wie de chefkok de identiteit niet wil prijsgeven, is vermoedelijk een Arabische sjeik. Hij is maandelijks honderdduizend euro aan personeelskosten kwijt voor de 17-koppige bemanning. Een nachtje aanmeren in Porto Cervo kost hem 3000 dollar. De boot vaart het hele jaar al de melkronde voor de internationale jetset: Nice, Barcelona, Monaco, Saint Tropez, Elba, Capri, Sardinië. Maar de eigenaar van het 63 meter lange jacht heeft in de elf maanden dat hij het schip in bezit heeft nog nooit gebruik gemaakt van zijn speeltje. Zijn dochter heeft een avond haar verjaardagspartijtje aan boord gevierd, en nu zitten voor het eerst vrienden voor tien dagen op de boot. Het jacht is te huur. Vijfhonderdduizend euro per week, maar dan presenteert chefkok Antonello bij elke maaltijd wel een keus uit vijftien gerechten.

Hier in Porto Cervo proberen de rijken der aarde de exhibitionistische schoonheid van de natuur op Sardinië te overtreffen. Mensen komen er om gezien te worden. Schouder aan schouder liggen de jachten, keurig op lengte gesorteerd: een ongegeneerde strijd om de langste, zo lijkt het. De schepen liggen allemaal met de achterzijde naar de kade gekeerd, zodat het in groten getale langswandelend gepeupel goed kan zien wat voor moois zich allemaal aan boord bevindt. De passagiers van het motorjacht Lithos vermaken zich met het kijken naar dia's van hun eigen schip, terwijl twee obers omzichtig de borden verwisselen. Vijf Chinese tieners dineren verderop in roze licht tussen vergulde kandelaren.

Naar deze Efteling voor volwassenen komt boekhouder Andrea uit Milaan die vijf kilometer verderop een relatief goedkope hotelkamer huurt elk jaar terug. Met vrouw en kleine kinderen wil hij dan even zien ,,hoe de situatie is''. De crisis heeft volgens hem weinig vat gekregen op de rijksten. ,,De situatie is niet veranderd. Die blijft in deze wereld altijd hetzelfde.'' Of hij het allemaal niet wat overdreven vindt dat mensen hier in Club Biljonair even veel geld uitgeven als nodig is om een klein ziekenhuis een jaar draaiend te houden? ,,Nee. Het is een droom. De boten zijn mooi, de mensen zijn mooi'', meent Andrea. En zo lijken veel toeschouwers op de kade erover te denken.

Ze nemen uitgebreid de tijd om de boten te bekijken. Ze maken foto's. Zo ook van het schip van de Maleisische premier, die naar verluidt honderdduizend euro per jaar betaalt, opdat er altijd een ligplaats voor hem wordt vrijgehouden. Zijn familie met vele vrouwen in gewaagde gewaden en kleine kinderen in prachtige pakjes gaat net boodschappen doen. Omringd door minstens vijf veiligheidsagenten met oortjes betreden ze een winkel van het modehuis Prada. De gewone mensen zijn even niet welkom. De deur gaat op slot.

Niemand protesteert. Het hoort erbij en zij waren erbij, hier op Sardinië.

    • Bas Mesters