`Khamosh Pani' winnaar Gouden Luipaard

Met de toekenning van de Gouden Luipaard aan de Pakistaanse film Khamosh Pani verkiest de jury van het Filmfestival van Locarno politiek boven filmkunst. De lyrische film van de Koreaan Kim Ki-Duk is de opvallende verliezer.

In Khamosh Pani (`Silent Water') neemt regisseur Sabiha Sumar stelling tegen het extremisme dat in Pakistan de kop opstak toen het land rond 1979 een moslimstaat werd. In flashbacks wordt getoond hoe door de deling van India en Pakistan in 1947 de sikhs en moslims in een fervente strijd verwikkeld raakten. Daarnaast laat de film zien hoe religieuze groeperingen de vrouwenrechten aantasten.

Khamosh pani, uit een land zonder echte filmcultuur, is geen grootse filmkunst maar heeft een wat onbeholpen, voor Pakistan en omstreken belangrijke boodschap. Door de jurykeuze voor inhoudelijke films is de Zuid-Koreaan Kim Ki-Duk, die met Spring, Summer, Fall, Winter and Spring een onvervalst filmisch meesterwerk afleverde, de grootste verliezer. Hij kreeg vier troostprijzen, waaronder die van de jeugdjury, de Zwitserse filmhuizen en de Netpac-prijs voor beste Aziatische film.

De filmkunst verliest het gezien de overige prijzen sowieso van de inhoud. De bekroonde films hebben allemaal een directe link met sociaal-maatschappelijke gebeurtenissen, filmisch zijn ze wat zwak. Zo ging de Speciale Juryprijs naar Maria, een portret van een Roemeense vrouw die als haar man ontslagen wordt en haar verlaat zich prostitueert om voor haar zeven kinderen te kunnen blijven zorgen. Voor haar vertolking van Maria won Diana Dumbrava de prijs voor beste actrice, die ze moest delen met Holly Hunter (Thirteen) en Kirron Kher (Khamosh Pani). Thirteen, over een 13-jarig meisje dat door groepsdruk en de afwezigheid van haar vader ontspoort, ontving een Zilveren Luipaard. Dezelfde prijs ging naar de Bosnische film Gori vatra die zwarthumoristisch de chaos schetst in een dorpje dat wacht op de komst van president Clinton. Zelfs de speciale vermelding voor de Iraanse film Danehaye rize barf was politiek. De film vertelt metaforisch dat Iran een gevangenis is waaruit iedereen wil ontsnappen.

Terwijl over de hele wereld Koreaanse en Argentijnse films artistiek furore maken, kiest de jury in Locarno ondubbelzinnig voor verhalen die reflecteren op de huidige politieke situatie. Het is een verrassende keuze voor een festival dat de artistieke film hoog in het vaandel heeft, maar wel een hele heldere en consequent doorgevoerde.