Herstel hockeyteam na slappe start

Het Nederlandse hockeyteam maakte een droomstart in het toernooi om de Champions Trophy. Na een miraculeuze zege op India volgde een sterke overwinning op Australië.

Was Joost Bellaart zaterdag even blij dat Nederland geen zondagskranten kent. Tien tegen één dat de hockeybondscoach een dag na de miraculeuze ontsnapping tegen India (4-3) het ene na het andere bijtende commentaar onder ogen had gekregen. Bellaart had het zijn critici niet eens kwalijk genomen. ,,Want het was niet best wat wij vandaag hebben laten zien.''

Maar het geluk lachte Bellaart zaterdag toe, zowel binnen als buiten de lijnen, en voldaan lurkte hij een dag later dan ook aan zijn shaggie na de geslaagde wraakoefening waarvan Australië het slachtoffer werd: 5-3. Twee gespeeld, twee gewonnen en dat voor eigen publiek. In de platgetreden paden der topsport heet dat `een droomstart'. Zelfs een eventuele uitglijder in de derde groepswedstrijd van de strijd om de Champions Trophy, morgen tegen het onvoorspelbare Pakistan, brengt de titelverdediger nog geenszins in de problemen.

Vraag blijft waar die zelfdestructieve houding vandaan komt. Bellaart hield het zaterdag op ,,de gebruikelijke toernooispanning en het spelen voor eigen publiek''. Hoe dan ook, het leek alsof de hockeyers doelbewust het noodlot wilden tarten door doodleuk het scenario te kopiëren, dat vorig najaar in Keulen uiteindelijk tot de eindzege leidde maar in eerste instantie weinig goeds beloofde. Met meer geluk dan wijsheid werd toen eerst India op 3-3 gehouden, om de dag erop met 6-1 over de veredelde B-ploeg uit Australië heen te walsen.

Twee bevliegingen van sterspeler Teun de Nooijer verloste de ploeg gisteren tegen het energieke maar opnieuw weinig creatieve Australië van de lethargie, die het elftal een dag eerder in een wurggreep had gehouden. Tot tweemaal toe leidde de balvirtuoos de Australische defensie om de tuin en bood hij de bal aan op een presenteerblaadje. Matthijs Brouwer (1-0) en Karel Klaver (2-0) mochten afronden. Het betekende de nekslag voor The Kookaburras, die gisteren aantraden zonder de geblesseerde scherpschutter Jamie Dwyer en in Keulen uitgroeiden tot het lachertje van het toernooi.

Datzelfde lot leek Nederland zaterdag beschoren, totdat India besloot de in het nauw gedreven gastheer een handje te helpen. Een voorsprong vasthouden is niet aan Aziatische ploegen besteed. Dat was al langer bekend, maar die hockeywijsheid werd zaterdag nog maar eens bevestigd.

Nadat eerst Pakistan in slotfase van het openingsduel tegen Australië een 4-2 voorsprong uit handen had gegeven, ging de al even onnozele aartsvijand een stap verder. Met nog slechts acht minuten op de niet-functionerende klok werd de comfortabele marge van drie doelpunten (0-3) om zeep geholpen: 4-3.

Het was een miraculeuze en zelden vertoonde ontsnapping, die hard aankwam in het Indiase kamp. De weer tot leven gewekte grootmacht uit het verleden waande zich de koning te rijk, maar bleek zo bedwelmd door de weelde dat de tot dan toe bijna feilloos opererende defensie ineens de bibbers kreeg. Achtereenvolgens Rob Reckers, Taeke Taekema (strafcorner) en Floris Evers profiteerden van de wanorde, waarna Ronald Brouwer in de slotseconden met een fraaie tip-in het vonnis voltrok.

Aan die treffer ging een hoop heisa vooraf, omdat India de geldigheid van de gelijkmaker, het frommeldoelpunt van middenvelder Evers, in twijfel trok. Evers' inzet zou de doellijn niet hebben gepasseerd, en dus moest scheidsrechter Stephen Brooks het ontgelden. De Engelsman doorstond de stormloop overigens met glans en stuurde India's aanvoerder, veteraan Dhanraj Pillay (35), met een gele kaart van het veld.

,,Uiteindelijk hebben de Indiërs zichzelf uit de wedstrijd gepraat'', meende Bellaart na afloop. En waarom? Na bestudering van zowel de eigen beelden als die van de NOS was de bondscoach zaterdagavond tot de conclusie gekomen dat sprake was van ,,een zuiver doelpunt''. Dat gevoel bekroop zijn collega Rajinder Singh kennelijk eerder al, want van een officieel en kansloos protest zagen de Indiërs na lang wikken en wegen uiteindelijk toch maar af.

In het Nederlandse kamp laaide gisteren een andere discussie op, een die al ontelbare malen is gevoerd, met als inzet de vraag: op welke positie komt Teun de Nooijer het best tot zijn recht? Het antwoord: als linkermiddenvelder. Zelf reageert het 27-jarige fenomeen altijd wat lacherig als hem die vraag wordt voorgelegd. Op beide posties kan hij uit de voeten, meent De Nooijer. Wie hem op zulke momenten hoort praten, bekruipt het gevoel dat de 241-voudig international `in het belang van de ploeg' zelfs bereid is om doelman Guus Vogels te vervangen.

Aanleiding voor de discussie was de tactische omzetting van Bellaart. Fungeerde De Nooijer zaterdag nog als centrumspits, een dag later moest hij opdraven als linksmidden. ,,Australië stemt z'n tactiek af op Teun en wij wilden dat zij achter hem zouden aanlopen. We wilden ze verrassen, nadat ze Teun als diepste spits in hun zak hadden tijdens de testserie in februari.''

Maar kijk niet vreemd op als De Nooijer tegen Pakistan weer opduikt in de punt van de aanval. Want Bellaart weigert roofbouw op zijn sterspeler te plegen. Als linksmidden verzet de balverliefde De Nooijer zoveel werk dat de bondscoach hem in de cruciale slotfase van het toernooi vermoedelijk met stoffer en blik bijeen kan vegen. Dat wenst Bellaart te vermijden.

Wat hij ook wenst te vermijden: te veel tegengoals. Na twee duels heeft de defensie al zes goals om de oren gekregen. Waarmee ook Nederland bijdraagt aan het na vijf duels krankzinnige doelpuntengemiddelde van 7,8. ,,Misschien staat deze Champions Trophy toch een beetje in het teken van het feit dat niemand kan degraderen'', vermoedde Bellaart.

    • Mark Hoogstad