Alleen geloven wat goed is

Voor een paar dollar kun je in Amerika predikant worden bij de Universal Life Church. Viktor Frölke meldde zich aan.

Het heeft even geduurd een paar muisklikken om precies te zijn en het kostte me een rib uit mijn lijf ($14,95), maar eindelijk is het dan zover: ik ben predikant. Het echte werk kan beginnen. Huwelijken inzegenen, uitvaarten begeleiden, handopleggingen. Het enige wat ik van de kerk niet mag doen zijn besnijdenissen. Dat wordt zo'n rommeltje.

De Universal Life Church, een hippiekerk uit Californië die iedereen tot de geestelijke stand verheft die daarom vraagt, bestaat ruim veertig jaar en telt naar eigen zeggen twintig miljoen predikanten (onder wie Jimmy Stewart, Doris Day en de Beatles). De kerk kan zich de laatste tijd in hernieuwde populariteit verheugen. ,,Internet heeft ons een heleboel nieuwe leden bezorgd'', zegt broeder Kevin Andrews – zelf ingewijd op zijn negende – vanuit het hoofdkwartier van de kerk in Modesto. Het is niet alleen het gemak, maar ook de tijdgeest. Je laten trouwen door een ambtenaar van de burgelijke stand is zo steriel. Vroeg of laat valt hij toch terug op ,,jullie stappen in een trein''. De spirituele dimensie ontbreekt. Aanstaande echtelieden vragen steeds vaker iemand uit hun omgeving om de plechtigheid te doen – maar die moet dan nog wel even worden bijgeschoold. De ULC kent maar één dogma en dat is dat er geen dogma's zijn. ,,We only believe in that which is right!'' stelt het mini clergy package dat bij mij door de bus viel. Zoals oprichter Rev. Kirby Hensley zei: ,,Ik heb nog nooit iemand ontmoet die het niet eens is met onze doctrine.''

ULC-predikanten komen in alle soorten en maten: baptisten, lutheranen, zevendedagsadventisten, joden en boeddhisten, maar blijkens de discussiefora op de website zijn er ook wicca-aanhangers (hekserij) en satanisten. Zolang niemand elkaar in de weg zit, mag alles.

De gevestigde kerken moeten er weinig van hebben. Die vinden dat de ULC hun instituties belachelijk maakt. Utah, de thuishaven van de mormoonse kerk, trachtte vorig jaar nog de ULC onwettig te verklaren, maar dat werd van hogerhand teruggedraaid. Een fanatieke openbaar aanklager probeerde tevergeefs te bewijzen dat de ULC een schertskerk was die zonder problemen ,,huisdieren en stripfiguren'' inwijdde. De grootste vijand van de ULC was de Amerikaanse fiscus, die diverse malen de belastingvrije status van de ULC als non-profitorganisatie ongedaan maakte. Maar het Hooggerechtshof oordeelde dat de overheid niet bevoegd is burgers voor te schrijven welke kerk zij mogen aanhangen.

De stad New York heeft zo zijn eigen drempels opgeworpen voor nieuwkomers op de reli-markt. Als predikant kun je hier niet zomaar huwelijken inzegenen, ook al ben je ingewijd. Bewijs eerst maar eens dat je volgelingen hebt.

Op Craigslist, een veelgelezen New Yorks elektronisch prikbord, plaatste ik de volgende advertentie: ,,Come join the Church of the Good Life! Ik weet wat je denkt: een kerk, jee, wat ouderwets. Natuurlijk ben je atheïst of agnost. Maar dat wil niet zeggen dat je geen behoefte hebt om bij een heuse gemeenschap te horen! Dus kom maandagavond om acht uur naar mijn brownstone in Brooklyn voor Rev. Viktors eerste kerkdienst. PS: breng zelf bier mee.'' Eén reactie kreeg ik erop, van whoopsiedoop@aol.com. Maar die had die avond andere verplichtingen.

,,Vergeet New York'', zei Rev. Neil Barton, een computerprogrammeur die ik een paar weken geleden op een feestje hoog hoorde opgeven over onze kerk. ,,Ik doe alleen nog maar huwelijken buiten de stad, in New Jersey en Long Island'', zei hij. ,,Daar doen ze niet zo moeilijk.'' Rev. Neil bleek een drukke agenda te hebben als predikant. ,,Ik maak er iets moois van, met verwijzingen naar Star Trek en Dr. Who en zo.''

Rev. Neil, Iers-Italiaanse en katholiek – ,,al mijn ooms zijn maffiosi'' – denkt erover om binnenkort bij de ULC te promoveren tot `doctor in immortality'. Dat kost dertig dollar, maar dan ben je ook wat. ,,Dan sta ik op gelijke voet met Rev. Dr. Martin Luther King'', pochte hij.

Ik troostte me met de gedachte dat mijn pastoraat altijd nog van pas kwam bij het vinden van een parkeerplaats.