Wielerhistorie

Zou de verzamelaar van scheldwoorden iets nieuws gehoord hebben uit de mond van Martin Havik toen deze met een afgelopen ketting even stil kwam te staan? Waarschijnlijk niet, het zal wel bij de in die tijd gebruikelijke smakeloze verwensingen zijn gebleven waarmee de renner uit machteloze woede de toehoorder belaagt. Maar waarom eigenlijk al die opwinding. Toch niet om de tijd die de renner verliest? Staat Havik hier te wachten op de materiaalwagen? Hij is dan weliswaar nog amateur, maar hij rijdt al in een echte ploeg met een heuse sponsor. Havik zal dan toch al niet vergeten zijn hoe je een ketting er weer omlegt? Zelfs in de profwereld doen `grote' renners dit zelf – en wie de erelijst van hem als professional ziet (een keer derde in Parijs-Brussel en in een etappe van de Ronde van Zwitserland, tiende in Bordeaux-Parijs) zal Havik niet direct tot de toppers rekenen. Dus waarom schelden in plaats van met de ketting aan de slag? Neen, dan bijvoorbeeld de Schot David Millar dit jaar tijdens de proloog in de Tour de France. Bij hem loopt in het zicht van de finish de ketting er ook af. Maar hij repareert de zaak al fietsende. En mist vervolgens de zege met minder dan een pedaaltrap: 0,09 seconde. Misschien klonk de woede in het Schots wat minder boertig, in elk geval maakte Millar er geen nummertje van. Hij nam wraak en won, zij het nu misschien met wat geluk, de laatste tijdrit.

Dit is de zevende foto in een serie van wielerfotograaf Cor Vos. Deze exposeert tot en met 31 augustus in het Nederlands Fotomuseum te Rotterdam.