Hollands Dagboek: Carel de Haseth

Carel de Haseth, geboren op Curaçao in 1950, was tot voor kort gevolmachtigd minister van de Nederlandse Antillen in Den Haag. Zijn partij, PAR, zit niet in de nieuwe regering van Mirna Godett.

De Haseth woont met zijn vrouw in Den Haag. Zij hebben een dochter van 24 en een zoon van bijna 20. `Keuzes, hoe pijnlijk ook, in het belang van het land moet je durven maken.'

Woensdag 6 augustus

Als het aan mijn vrouw en mij had gelegen, stonden de verhuizers vanochtend voor de deur, maar vanwege de vakantie komen ze pas volgende week dinsdag. Wij moeten dus nog een tijd tussen de dozen bivakkeren in de ambtswoning, terwijl een half ingericht appartementje op ons wacht.

Na de Antillen voor de tweede maal te hebben vertegenwoordigd, hebben wij besloten hier te blijven. In 1998 keerden wij wél terug naar Curaçao. Ik kon aan de slag in de apotheek van het ziekenhuis, waar ik tot mijn aantreden als gevolmachtigde minister had gewerkt. Nu zit een terugkeer naar de apotheek er niet in, nadat ik zo lang uit de roulatie ben geweest. Ik probeer nu hier aan de slag te komen.

Dat is de rationele motivatie voor ons besluit. Of is het misschien wat anders? Bij ons gelooft men dat de plek waar je navelstreng begraven ligt, blijft trekken. Een oudtante vond niet dat ouders die plek mogen bepalen en bewaarde de navelstrengen van haar neefjes en nichtjes. Eenmaal volwassen, gaf zij ons hem. Bij het opruimen gisteren vond ik het doosje met mijn navelstreng, gewikkeld in een papiertje met daarop in haar handschrift ,,Carel 4-10-50''.

Maar goed, 's morgens kwam er iemand langs voor boeken die wij weg doen. Later belde een ambassadeur, die juist terug is van een bezoek aan de Antillen. Hij wil per se langskomen om te bedanken voor mijn bemiddeling bij het bezoek. Ik sprak af maandag bij hem langs te gaan: de ambtswoning ziet er nu echt niet uit!

's Middags belde een radiostation vanuit Curaçao. Of ik wilde reageren op de uitlatingen die beoogd premier Anthony Godett op een persconferentie deed. Mijn opvolger Maurice Adriaensz zou mij volgens hem vorige week uit het kantoor hebben gesmeten. Het is te zot voor woorden. Met twee plaatsvervangers, die niet worden vervangen, droeg ik mijn taken over op de dag dat het nieuwe kabinet werd beëdigd. Niet voor niets maakt de partij waar ik toe behoor zich hard voor deugdelijk bestuur in ons land.

's Middags op zoek gegaan naar een bureau voor in het appartement. Mijn dochter kwam voor het avondeten. Na het eten heeft zij een keuze gemaakt uit spulletjes die wij voor haar moeten bewaren. Ik dacht dat ík van alles bewaar.

Mijn zoon is een ander uiterste: als het aan hem ligt, kan alles weggegooid worden. Het is alsof hij alleen met het heden leeft.

Donderdag

's Morgens met mijn vrouw een bloemetje wezen kopen voor onze gastvrouw van het diner vanavond. Nog steeds komen er reacties binnen naar aanleiding van mijn aftreden. Het geeft een goed gevoel dat ik door mijn werk iets voor anderen heb kunnen betekenen. Tussen de brieven zitten ook onverwachte zaken. Zoals de vraag van de weduwe van Jan van Heel of zij het gedicht mocht hebben dat ik schreef bij een schilderij van een clown van Van Heel en dat in het Haagse Promenade Hotel hangt. Ik ben zelf nogal gehecht aan die regels en vond het toepasselijk genoeg om bij een afscheidsinterview voor Radio West voor te lezen:

clown ben ik/

in een wereld van rood//

ik lach, ik huil/

om geel en groen en grijs

en rood de wereld om mij heen/

lachen zal ik blijven lachen/

en huilen op zijn tijd/

om bruin om blauw om beige/

en rood de wereld om mij heen//

want clown ben ik/

mét u/

in rood!

Om vijf uur naar onze afspraak bij kennissen die een tijd op Curaçao hebben gezeten. Zij nodigden ons uit samen met een wederzijds bevriend echtpaar dat hier met vakantie is. Vanwege het schitterende weer – het eerste dat de ambassadeur mij gisteren zei was dat hij tot de ontdekking is gekomen dat Nederland warmer is dan de Antillen – hebben wij buiten gegeten in de schitterende omgeving van een oud Haags hofje. Met twee echtparen Antillengangers en een Antilliaans echtpaar ontkom je er niet aan over ,,de overkant'' te praten. De zorg te delen over de verontrustende geluiden. Zo wil de FOL, de partij van Anthony Godett, een ,,second opinion'' over het rapport van de commissie schuldenproblematiek. Alsof ze de harde werkelijkheid gewoon niet onder ogen willen zien.

Vrijdag

Vandaag sloeg de spanning van de afgelopen weken toe en sliepen wij door de wekker en het zonlicht heen. Als je bezig bent van alles en nog wat te regelen, te verslepen en te bespreken, merk je geen vermoeidheid. Toch beginnen ook bij ons de jaartjes te tellen.

De hulp in de huishouding kwam langs om de kamers die al ontruimd zijn een grondige beurt te geven. Geen van mijn voorgangers heeft de ambtswoning zo snel ontruimd, maar toch maakt ,,aan de overkant'' onze tegenpartij een vertoning van beschuldigingen en verdachtmakingen.

's Middags gingen mijn vrouw en dochter samen de stad in om een pakje voor mijn dochter te zoeken voor haar afstuderen, terwijl ik de administratie en de agenda bijwerkte. Ook nu weer merkte ik hoezeer ik de afgelopen jaren ben verwend door mijn secretaresse.

Als we de berichten uit de Antillen mogen geloven, beginnen de eerste kritische geluiden over de aanpak van de nieuwe regering door te klinken. Dat is – zeker vanwege de bestaande angstcultuur en het verbale politieke machtsvertoon van de laatste weken – bijzonder. Het geeft hoop.

Zaterdag

Zaterdagochtend doen we altijd samen inkopen. Mijn vrouw doet de super, ik de kaasboer, de bakker en de slager. Als we dan weer thuis zijn, komt onze zoon gezellig langs voor de lunch. Vandaag liep het anders: eerst het nieuwe bureau opgehaald, een paar kleine inkopen gedaan, een postpakket opgehaald en met zijn tweetjes geluncht. Onze zoon belde dat hij vergeten was door te geven dat hij met vrienden naar de Dance Parade in Rotterdam zou gaan.

Na de lunch onze dochter opgehaald om samen naar Amsterdam te gaan. Gisteren vond ze iets, alleen was het er niet in haar maat. In het Amsterdamse filiaal slaagde ze wel.

Daarna door de stad geslenterd en kleine dingetjes gekocht. Op een terras gezeten en genoten van het weer en de passanten. Mijn vrouw merkte op dat de sfeer anders was dan normaal. Minder hectisch. Of dat aan het weer lag, ik weet het niet. Ik had het gevoel dat er meer toeristen waren dan anders. Maar misschien is dat slechts suggestie, omdat ik iemand zag met een Griekse gids van de stad, Spaans sprekenden tegenkwam en naast ons op het terras drie jongeren zaten te praten in een door ons niet thuis te brengen taal. En dan tel ik ons zelf maar niet mee.

Zondag

Zo ongeveer de hele middag in de weer geweest om het bureau in elkaar te zetten en de werkkamer in te richten. Bij het aandraaien van een schroef mijn rechter wijsvinger op een wat vreemde manier opengehaald. Niets bijzonders, maar wel even pijnlijk.

's Avonds zijn mijn broer en schoonzusje even langsgekomen om wat spulletjes op te halen.

Volgens de Antilliaanse kranten heeft de Nederlandse regering geen moeite met de benoeming van mevrouw Mirna Louisa-Godett (het oudste zusje van de partijleider van de FOL) tot premier. Kan mij niet voorstellen dat men een ander standpunt zou hebben. Het gaat immers om een voordracht die aan alle regels voldoet. Of men onder de indruk is van de reden van haar kandidatuur, is wat anders. Omdat haar broer niet door de screening kwam en dus geen premier werd, is zij voorgedragen, opdat het kabinet toch de geschiedenis ingaat als het ,,Kabinet Godett''.

Maandag

De laatste spullen zitten nu in dozen. Alleen de computer staat er nog, de levensader naar de overkant. Ik denk dat ik een van de eerste ministers ben geweest die e-mailden. In augustus 1994 werd bij mij en de toenmalige staatssecretaris op Curaçao IBM-Mail geïnstalleerd. Terugkijkend een primitief systeem, maar het werkte! Met een tijdsverschil van vijf of zes uur tussen de Antillen en Nederland is e-mail een uitkomst.

Stipt om twee uur was ik bij de ambassadeur en onder het genot van een kopje thee gesproken over het bezoek en foto's bekeken. De honorair consul op Curaçao verdient een pluimpje voor de manier waarop hij de ambassadeur en zijn echtgenote in enkele dagen zoveel heeft laten zien van het eiland.

's Avonds met mijn vrouw gekeken naar het nieuws over de beëdiging van Mirna Louisa-Godett en het interview van haar en haar broer Anthony. Opmerkelijk hoe slecht de media geïnformeerd zijn over de Antillen. Zou werkelijk niemand weten dat de FOL talloze malen in de regering vertegenwoordigd was? Dat de partij koud twee jaar geleden het saneringstraject van het IMF nog steunde? Onze nieuwe premier moet zich inwerken en het regeerakkoord bestuderen, zei haar broer. Maar er is nog helemaal geen regeerakkoord!

Het is zo goedkoop om de schuld van alles op anderen te schuiven en te hameren op een koloniaal verleden. Naar mijn gevoel gaat het om het heden. Dat heb je zelf in de hand. Keuzes, hoe pijnlijk ook, in het belang van het land moet je durven maken. Dat was de boodschap van de regeringen die ik diende: eerst je eigen verantwoordelijkheid dragen en pas dan hulp zoeken bij je partner in het Koninkrijk. Het lijkt erop alsof men de partner nu een schuldcomplex aanpraat en de eigen verantwoordelijkheid niet wil dragen.

Tussendoor het oudste zusje van mijn moeder gebeld voor haar negentigste verjaardag. Wat een leeftijd! Ze geniet nog van een goede gezondheid en merkte op dat zij zich voelt alsof ze nog maar zeventig is.

Dinsdag

Om acht uur kwamen de verhuizers. Een compliment aan de vier mannen die in deze hitte de klus klaarden. Want een mens verzamelt in zijn leven toch wel een gigantische hoeveelheid materiaal. De hoeveelheid boeken en documenten alleen al!

Terwijl zij bezig waren mijn mails afgewerkt en verschillende bellers te woord gestaan. Men wil mij voor de radio hebben, maar ik vind dat ik voorlopig afstand moet nemen en mijn opvolger de ruimte moet geven. Door een Antilliaanse journaliste geïnterviewd over mijn vertrek uit de ambtswoning.

Tegen een uur of vijf waren de verhuizers klaar en hebben mijn vrouw, mijn zoon en ik de laatste dingetjes naar ons appartement gebracht, waarna we zijn gaan chinezen. Daarna heb ik de ADSL-lijn aangesloten, waarna wij – doodmoe – in bed kropen.

Woensdag 13 augustus

Om half zeven wakker geschrokken van een duif die neerstreek op het platje bij de slaapkamer. De eerste dag van een nieuw leven. Dan is er van alles te regelen: opruimen, inkopen doen, verhuiskaarten uitschrijven, het contract met de KPN afhandelen, een beetje orde aanbrengen in de wanorde.

Na de lunch een achtergrondgesprek met een medewerker van NRC Handelsblad over de ontwikkelingen op de Antillen. Ik vertelde over de schaamtecultuur bij ons. Eenmaal weer thuis kwam er een mailtje binnen van een Antilliaanse in Nederland: ,,Vandaag schaamde ik me; ik heb mezelf namelijk verloochend. Ik verklaarde en public dat ik geen Antilliaan meer ben maar een wereldburger. Het `schaamrood' steeg naar mijn hoofd op hetzelfde moment dat ik het zei.''

In de namiddag kwam een goede vriend van ons langs met een orchidee voor mijn vrouw.

Is er een mooier einde te bedenken voor een dagboek?