Europa

Voetballer in staking, dat hadden we nog niet gehad in het gekkenhuis. Real-middenvelder Claude Makelele weigert te trainen uit protest tegen zijn jaarlijkse hongerloon van circa 1,2 miljoen euro. Beckham verdient vijf keer zoveel en dat zint de Franse huurling niet.

In de krant lees dat ik dat de hele begroting van FC Volendam nauwelijks boven drie Makelele's uitkomt: 3,6 miljoen euro. En dat moet dan een heel seizoen meedraaien in de eredivisie. Wat een geluk dat Volendamse vrouwen nog willen werken. Wat een zegen dat er nog vis en garnalen zijn.

Het sprookje Europa.

Er gaat geen dag voorbij of je hoort dat de Londense club Chelsea een topper heeft aangekocht. Nu wordt weer de naam van Interspits Hernan Crespo genoemd. Eerder al had de club van miljardair/maffiabaas Abramovitsj zich verzekerd van de diensten van Juan Veron, Damien Duff, Adrian Mutu, Geremi en nog een stel Engelse halfgoden. Chelsea investeerde de voorbije maanden meer dan 100 miljoen euro in de beoogde landstitel. Harry van Raaij zou God op zijn beide knieën danken als PSV een aalmoes mocht beuren voor Mateja Kezman en Mark van Bommel. Niks aankopen in Eindhoven, schuldaflossing van de ochtend tot de avond. En dan hebben we het over een van de rijkste clubs in Nederland.

Europa dus.

De leugen blijft duren, zeker in het voetbal. Er is sprake van een omgekeerde noordzuid-as, de Premier League uitgezonderd. In Italië, Spanje, Frankrijk, ja zelfs in het armlastige Portugal lopen voetballers binnen de kortste keren binnen. Ze hoeven niet eens in de basis te staan om rijk te worden. Miljonairs op de bank, ze zijn legio. Makelele zou voor zijn salaris van 1,2 miljoen euro in Nederland bij drie clubs tegelijk moeten spelen. En dan niet bij Willem II, FC Zwolle of De Graafschap. Nee, in de top drie.

Buiten Groningen heeft nooit iemand gehoord van verdediger Kurt Elshot, van middenvelder Sander van Gessel, van aanvaller Brian Pinas. Ze zullen niet gevraagd worden door Benfica of door AS Roma. Ze zijn zo regionaal als de club: in de winter vrieskou in de wreef en bij tropische hitte uitgeteld voor het opstaan. Maar ze hebben meer plezier in het spelletje dan Makelele. En ze maken hun anonieme bewonderaars – vooral kinderen – dolgelukkig. Van Fré Meis hebben ze nooit gehoord en van staken dus ook niet. Ze spelen voor wat ze waard zijn, en dat is niet veel. Een tonnetje of daaromtrent.

Het voetbal moet van Europa af. Voor PSV-voorzitter Harry van Raaij is dat vloeken in de kerk en als ik Ronald Koeman goed beluister is de Champions League voor hem ook een kwestie van leven en dood, maar dat is een ernstige misvatting. De magie van het voetbal is streekgebonden. Binnen de regionale contouren blijft de concurrentievervalsing nog te overzien, in Europa niet. Ik weet zeker dat heel Friesland koortsiger zit te wachten op een heruitgave van de thriller Heerenveen-Cambuur dan op het Europese potje Heerenveen-SK Lierse. Wat zou er nou mooier kunnen zijn dan de derby Feyenoord-Sparta? Dagen van tevoren heerst de casuïstiek van het bloed over de stad. Families laten zich verscheuren door bal en man. Niemand heeft het over het salaris van de Rotterdamse Makelele. Er wordt überhaupt niet over geld geluld. Buitenspel of niet, that's the question.

Nederland wil in alles een groot land zijn, ook in het voetbal. Europa is de geleende autoriteit. Alsof trots en traditie van over de grens moeten komen. Het grote geld natuurlijk wel, maar begin dan een baggerbedrijf.

Voetbal is een volkssport, zegt men. Met andere woorden: sport met een publieke opinie. Welnu, Europa heeft helemaal geen publieke opinie. Europa is een constructie van de verbeelding. Een mystificatie van geletterden. Daar zitten de aanhangers van VVV en MVV niet op te wachten. En die van Veendam en Heracles ook niet. Zij willen bloed aan de paal, van de buren. Real Madrid is wat Sharon Stone is: een buitenaardse natte droom. Dat schiet niet op in de va et vient van elke dag. Nee, er is geen gebrek aan talent in het Nederlandse voetbal. Er is alleen een gebrek aan bescheidenheid. Het echte geluk ligt om de hoek. Op zondag zelfs met toeters en bellen, met vlaggen en ratels. En vooral met zwaarbeladen herinneringen aan dorpsvetes en stedenoorlogen.

    • Hugo Camps