Licht verteerbaar snoep

Na zes kaskrakers op rij heeft het Britse schrijversduo Nicci French navolging gekregen. Nieuwe schrijvende echtparen zoals `Ingrid Black' melden zich inmiddels onder gezamenlijk pseudoniem en zeggen `geheel in de traditie van Nicci French' te schrijven.

Nicci French staat immers garant voor een goed geschreven en spannend boek. Literaire thriller, zo heet deze combinatie. De hoofdpersoon is zonder uitzondering een jonge, aantrekkelijke en zelfstandige vrouw, die net haar relatie verbroken heeft en alleen woont. Ze valt in handen van een aantrekkelijke, maar gevaarlijke man. Als ze zich bewust wordt van het gevaar, waarschuwt ze familie, vrienden en de politie, maar die geloven haar niet. Op het nippertje redt ze zich geheel op eigen kracht uit handen van de psychopaat.

Ook De verborgen glimlach, de zojuist verschenen thriller van het duo, past naadloos in dit stramien. Hoofdpersoon is Miranda, een jonge vrouw die een kortstondige affaire heeft met Brendan. Tot haar grote verrassing hecht hij veel meer waarde aan hun verhouding dan zij. Als ze de relatie verbreekt, blijft hij overal opduiken. Hij verleidt zelfs haar zus en haar beste vriendin. Als onverwacht haar jongste broertje Troy om het leven komt, raakt Miranda er steeds meer van overtuigd dat Brendan er op uit is om haar te vernietigen.

Knap is hoe de spanning vanaf de eerste bladzijde wordt opgebouwd en het hele boek lang wordt vastgehouden. We verplaatsen ons in Miranda, en hoewel de dader vanaf de eerste bladzijde bekend is, komen we van hem nauwelijks iets te weten. De verborgen glimlach is daarmee geen whodunit, noch een whydunit, maar eerder een hoe-redt-ze-zich-eruit.

In een interview van vorig jaar met deze krant zei Nicci French steeds de grenzen binnen het thrillergenre te willen verleggen. ,,Het is verleidelijk om in de herhaling te vervallen als je eenmaal succesvol bent. Maar doelmatig formuleproza schrijven betekent een creatieve dood.'' Het predikaat `literair' beviel French daarom zo goed, omdat hun boeken niet alleen plot-driven zouden zijn, maar ook, zoals bij de roman, character-driven.

De verborgen glimlach is zonder meer een onderhoudende thriller, maar het beklijft niet; het is eerder een makkelijk verteerbaar snoepje dat men nu enkele jaren met plezier eet, maar waar de eerste spannende smaak van het onbekende van af is. Hap-hap-lekker-weg. Met `literair' of het `verleggen van de grenzen binnen het genre van de thriller' heeft het weinig te maken. De personages blijven wat vlak en een zeldzaam mooie zin treft men er niet in aan. De verborgen glimlach lijkt soms zelfs op een merkwaardig samenraapsel van alle Frenches bij elkaar. Het sterkst doet hij denken aan Bezeten van mij, omdat ook hier sprake is van een obsessieve liefde, zij het dat de rollen van de seksen nu zijn omgedraaid.

Wellicht dat de aandacht van het duo zich langzaam aan het verplaatsen is naar andere domeinen. Verscheen afgelopen jaar Nicci Gerrards soloroman De Onderstroom, binnenkort verschijnt in Nederlandse vertaling Dit is het begin, het literaire debuut van Sean French. Daarnaast werkt het duo aan een bundel korte spannende verhalen en schreven ze het filmscenario voor Onderhuids. Wil Nicci French ook de aandacht vast blijven houden met `literaire' thrillers, dan komt er op aan dat het duo de grenzen verlegt binnen het genre dat ze zélf zo kundig hebben neergezet.

Nicci French: De verborgen glimlach. Vertaald uit het Engels door Molly van Gelder en Eelco Vijzelaar. Anthos, 301 blz. €18,90