Mislukte zwemmissie om een Mars

Wereldkampioene op de lange afstand Edith van Dijk slaagde er gisteren niet in om in recordtijd Het Kanaal over te zwemmen. Dit was voor haar ,,eens maar nooit weer''.

Er staat een stevige oostelijke wind op Cap Blanc-nez en de vloed die kanaalzwemmer Edith van Dijk aan land moet stuwen lijkt maar niet niet op te komen. De trainer en schoonvader van Van Dijk, Jaap van Goor, begrijpt het niet. ,,Het water komt voor geen meter op. Ik zit erop te letten. Het zou nú springtij moeten zijn.''

Het loopt tegen negen uur 's avonds, Edith ligt dan al bijna zes uur in het water en Van Goor denkt dat ze nog zo'n vijf, zes kilometer te gaan heeft. Het zal er om spannen of ze de oversteek over het Kanaal tussen Engeland en Frankrijk binnen de wereldrecordtijd van 7 uur en 19 minuten kan voltooien. Kees van Dijk, de vader van Edith, krijgt wat later contact met de volgboot. ,,Ja met Kees, hoe ziet het eruit?... Niet zo denderend?...Woeste golven? ...Wind dwars...'' Hij hangt op en kijkt het kleine groepje familie en trainingsmaatjes rond. ,,Ze heeft het zwaar.''

Het staat nu vast dat Van Dijk het wereldrecord niet zal breken, maar trainer Van Goor heeft nog goede hoop dat ze het Europees record van 8 uur en twee minuten verbetert. Daar is het de wereldkampioene ook om begonnen. Het record staat sinds 1995 op naam van de zoon van haar trainer, de man waar ze in maart mee is getrouwd, Hans van Goor. Ze heeft om een Mars-reep gewed dat ze sneller is dan hij. De voortekenen leken goed: de weersvoorspellingen waren gunstig en het springtij bij de volle maan zou Van Dijk na de eerste helft voortstuwen. Maar de Channel Swimming Association (CSA), die verantwoordelijk is voor het kanaalzwemmen en bij iedere poging een schip en een scheidsrechter meestuurt, heeft tot een uur voor de start getwijfeld. De opstekende wind baarde zorgen. Maar Van Dijk had goede moed toen ze in Engeland vanaf Shakespeare Beach de zee inliep, zegt trainer Van Goor. En de eerste drieënhalf uur ging het ook goed; ze lag ruim voor op het schema van het wereldrecord.

Dan krijgt de groep die op het strand van Cap Blanc-nez met fakkels en zaklampen staat te wachten slecht nieuws van de volgboot. Van Dijk moet door de sterke stroming toch uitwijken naar het enkele kilometers zuidelijker gelegen Cap Griz-nez, zoals oorspronkelijk de bedoeling was. Het is donker als de colonne auto's daar tegen tien uur aankomt en de spanning is voelbaar. ,,Dit is de eerste keer dat ik zenuwachtig ben als Edith aan het zwemmen is'', zegt vader Van Dijk.

Door de sterke tegenwind en de hoge golven is Van Dijk uitgeput, zo meldt het begeleidingsteam. Trainer Van Goor verwacht eigenlijk al niet meer dat Van Dijk vóór elf uur, dus binnen de recordtijd, het strand zal opwandelen. De lichten van de twee volgboten zijn goed te zien, het licht dat Van Dijk op haar badpak heeft nog niet. Als het kleine knipperlichtje dan eindelijk zichtbaar wordt in de verte, is het bijna half twaalf. De recordpoging is vergeten, het belangrijkste is nu dat ze binnenkomt. De boten lijken nauwelijks dichterbij te komen en drijven steeds verder terug naar het noorden, richting Cap Blanc-nez.

Van Goor maakt zich nu echt zorgen. ,,Ze haalt het helemaal niet, ze ligt nu al meer dan een uur voor de kust te modderen.'' Het ontvangstcommité komt zelf in moeilijkheden als het snel opkomende springtij de groep de scherpe rotsen opjaagt.

Even lijkt het erop of ze na ruim negen uur zwemmen op een leeg strand zal aankomen omdat de plek door het hoge water voor de familie niet meer te bereiken is. Maar een Nederlander die op de kaap woont wijst op een smal donker pad hoog over de rotsen en iedereen zet het op een lopen. Alleen vader Van Dijk komt op tijd om Edith uit het water te zien komen, steeds vallend van vermoeidheid en de pijn in haar benen. Edith is te verkleumd om zelf een trui over haar hoofd te trekken. ,,Nou, het water was gewoon zestien graden'' bitst ze ,, wat ze ook mogen zeggen over de `aangename' temperatuur.'' Dankbaar pakt ze een fles cola aan en drinkt gretig. De oversteek viel haar tegen. ,,De golven waren verschrikkelijk. En die olietankers ook.'' Het was een benauwd ogenblik toen halverwege achter een groot schip waarvoor ze had ingehouden, een mammoettanker opdook. ,,Ik moest echt heel veel vaart maken om die voor te blijven.'' Van Dijk dacht geen moment aan opgeven. ,,Na vier uur zwemmen moest ik steeds overgeven door zeeziekte en al het zoute water dat ik binnenkreeg. Toen dat eenmaal voorbij was ging het wel.'' Ze is blij dat ze het gehaald heeft. ,,Maar het is eens en nooit weer.''

En dan moet ze weer weg. In het rubberbootje dat haar naar de volgboot brengt, en dan terug naar Engeland, ruim vier uur varen. Want voor de Franse douane zijn zwemmers die op de kust aankomen illegalen, en de Engelse zwemorganisatie heeft sinds jaar en dag toestemming voor een verblijf op het Franse strand van tien minuten, niet meer.

    • Elsje Jorritsma