Onnozel

De komedie Dumb & Dumber (1994) is het schoolvoorbeeld van een film die werd geminacht door de critici maar werd verslonden door het publiek. Jim Carrey werd een ster en het wansmakelijke oeuvre van Bobby en Peter Farrelly zou jaren later een serieus studieobject worden. Als je de hilarische film nu bekijkt, valt vooral op hoe consequent het concept is uitgewerkt: dit kinderlijke universum kent een geheel eigen logica. Dumb & Dumber deed zich dan ook dommer voor dan hij is.

Dat is niet het geval bij Dumb and Dumberer: When Harry Met Lloyd. De producent bedacht niet gewoon een lucratief vervolg op Dumb & Dumber maar een armoedige prequel die zich afspeelt op de middelbare school van de twee onnozele halzen. De kracht van het origineel - twee volwassenen hebben het denkvermogen van een schooljongen - is daarmee in één klap teniet gedaan.

Beginnende acteurs Eric Christian Olsen en Derek Richardson stonden voor de onmogelijke opgave om Jim Carrey en Jeff Daniels te imiteren. Soms weten de met een laaghangende onderlip worstelende Lloyd en zijn sukkelige maatje Harry toch een glimlach te ontlokken. Maar voor de meeste dialogen tussen Harry en Lloyd is een engelengeduld nodig: ,,Mag ik boven slapen?' ,,Alleen als ik onder mag.' De Farrelly's bewezen al: het vereist nog heel wat talent om een hersenloze film te maken.

Dumb and Dumberer: When Harry Met Lloyd. Regie: Troy Miller. In 20 bioscopen.