De Colombiaanse José Luis en zijn broertjes en zusjes hebben geen tijd om te spelen

José Luis Lamus Rocha is klein voor zijn 14 jaar, maar heeft de geharde trekken van een volwassene. Hij en zijn tien broers en zussen hebben geen echte jeugd. Zodra ze uit school komen, werken ze tot 's avonds laat. De familie Rocha maakt houtskool en verkoopt dat.

,,Hier hebben we geen tijd om te spelen'', zegt José Luis terwijl hij door een berg rokende houtskool wroet, zijn gezicht en handen bevuild met roet. Het werk is eentonig en vies, maar de familie verdient 14 dollar per week. Het is de helft van het officiële minimum van Colombia, maar banen zijn schaars in het land dat al bijna veertig jaar wordt verscheurd door een burgeroorlog, en het is genoeg om aardappelen, rijst en suiker te kunnen kopen. Vlees is een zeldzame luxe voor de familie.

De kinderen – in de leeftijd van vier tot negentien jaar – verzamelen afgedankt hout, verbranden het langzaam, verdelen het in blokken houtskool en scheppen het in zakken. Restaurants en bakkerijen gebruiken de kool om hun ovens te stoken. Ze werken in Soacha, op een heuvel ten zuiden van de Colombiaanse hoofdstad Bogotá. Tussen kleine hutjes, temidden van vuilnis dat zwermen vliegen aantrekt en een doordringende geur verspreidt over de berg, zitten ze in de hitte van het vuur en ademen de roet in.,,Ik leerde van mijn ouders hoe ik houtskool moet maken, en dat is wat ik mijn kinderen leer'', vertelt moeder Flor Maria Rocha (44), terwijl ze haar kinderen schoonspuit.

Haar elf kinderen dromen van een beter leven en hopen de armoede van hun kleine tweekamerwoning te kunnen ontvluchten. De oudste broer woont inmiddels ergens anders. ,,Ik wil het beter doen dan mijn moeder, en op een dag met computers werken'', zegt José Luis. (Foto's Fernando Vergara/AP)