The Stones?

Zondag trok de Dance Parade door Rotterdam, eind deze maand barst de Uitmarkt los. Beide evenementen staan met beide benen ferm in het heden. De Uitmarkt heeft zich dit jaar voorgenomen zo hip mogelijk te zijn en zal het Metropole Orkest bij het openingsevenement inruilen voor hiphop, arrenbie en andere `jonge' kunstvormen. Het housefeest Dance Valley in Spaarnwoude was vorige week een doorslaand succes voor 40.000 bezoekers. Er volgen deze maand nog twee massafeesten: Lovefields (Landgraaf) en Mysteryland (Utrecht). Augustus – partymaand! Rekenen we met een ruime zwaai ook de Gay Parade in Amsterdam nog even mee als cultureel evenement en het beeld van Nederland in de hete zomer van 2003 is compleet. Dansen en zoveel mogelijk van jezelf laten zien. Het klassieke Nederlandse zelfbeeld, samengevat in Simon Schama's boek Overvloed en Onbehagen, lijkt omgeslagen in Overvloed en Zelfbehagen. Fysiek zelfvertoon en uiterlijkheden gaan hand in hand – de Nederlandse uitgaanscultuur wordt rechtstreeks vormgegeven door MTV en TMF. De sportschool en de tattoo- en piercingshop zijn onmisbaar voor de moderne uitgaansmens. Voor een uitstapje naar de fetisjhoek in de pornowinkel is hij ook allang niet meer te verlegen. Gepierced en beschilderd, in trance door de beats, en uitdagend gekleed lijkt de nieuwe Nederlander onderdeel van een tribale cultuur. De emancipatie van het grote genieten wordt gevierd. Een joint, een breezer of een pilletje – alle zintuigen worden verwend, liefst gelijktijdig en bij voorkeur in stadionverband.

Bij de enorme vaart die de modernisering van de Nederlandse burger lijkt te nemen, is het dan ook een hele geruststelling om het haast jaarlijkse bezoek van de band van Mick Jagger (60) te mogen verwelkomen. Hier is alle vibratie verdwenen, geen enkel gevaar is meer te duchten, de uitdaging is verdampt. Het is al een poosje niet meer dan een geroutineerde reproductie van een levensgevoel van enige decennia geleden. In zekere zin is de betekenis van de Stones volledig teloorgegaan – ze zeggen nu voor `de fans' te komen en pijnlijker dan dat kan het niet onder woorden worden gebracht. De Stones zijn een gezinsuitstapje geworden, een businesscase, een melkkoe, die overal ter wereld moet loeien. Nee, het is nog erger, de Stones zijn een `relatie-evenement' waar het Rotterdamse Havenbedrijf in de skybox graag de banden met leden van de Tweede Kamer had willen aanhalen. Hoe diep kan een rock'n'roll-band zinken? De Stones zijn nu een bezienswaardigheid geworden, een geconserveerd tableau vivant, maar dan van kermiskwaliteit – Keith Richard, kampioen aftakeling. Mick Jagger, marathonman. Het doet denken aan de maandag in deze krant beschreven expositie in New York, waar Europese kunstenaars de Amerikaanse cultuur recenseerden. De meest sprekende installatie toonde Superman, de Hulk, Catwoman en andere striphelden, verdord en gerimpeld in het bejaardenhuis. Het is het contrast ten opzichte van hun `opstandige' verleden en de akelige vaststelling dat zij hun rol niet tijdig wisten af te leggen die hier hun vervreemdende werk doen. Ach, the Stones, ze zijn welkom. Maar jammer dat ze nog bestaan.