Tatoeages

,,Mijn eerste tattoo was een klein duiveltje op mijn bil.''

,,Klein !?''

,,Ik was een jaar of veertien.''

,,Ik dacht zestien.''

,,Nee, toen kwam je er pas achter.''

,,Ik heb gehuild. Het is toch een verminking van je kind.''

,,Ik had niet anders verwacht dan dat ze huilen zou.''

,,Die hele grote op je been. Die nam je toen we vijfentwintig jaar getrouwd waren.''

,,Weer een demon.''

,,En deze hier op zijn keel, daar was ik ook niet blij mee. Die nam hij vorig jaar. Sindsdien kun je het áltijd zien, wat hij ook aantrekt. Dat is toch erg. Je denkt aan de mogelijkheden die hij zou hebben zonder die tattoo's. Mensen hebben vooroordelen.''

,,Het komt op je pad. Je neemt een kleintje, een grotere en nog een grotere. En dan moet het af. Moeten alle plekjes vol.''

,,Je houdt van je kind. Dus je accepteert het.''

,,Ik veranderde er ook niet door. Mijn leven wel. Met tattoo's sluit je deuren. Ik denk niet dat ik nog iedere baan kan krijgen.''

,,Dat is mijn zorg. Kan hij straks zijn brood nog verdienen? En in welke mate? Ik verwacht geen extreme prestaties van mijn kinderen. Maar ik hoop zo dat ze zich een beetje goed kunnen redden.''

,,Mijn broer is een keurige jongen. Geen één tatoeage.''

,,Maar jij maakt mooie schilderijen. Ik heb een draak van hem thuis hangen. Met een mooie lijst erom.''

Hij werkt nu voor de man die zijn eerste tatoeage zette. Zij vraagt zich nog steeds af of het in zijn leven niet anders was gelopen als ze vaker in de buurt was geweest. Als ze niet tijdelijk in Brussel had moeten gaan wonen, waar haar echtgenoot bij de NAVO werkte.

Hij keek een beetje defensief. En zij deed zo ontzettend haar best. Bracht zachtjes een vinger naar zijn huid. Deze vind ik wel mooi, wees ze dan dapper.

Dit is het laatste dubbelportret in een tiendelige serie